Ήταν ο Τζάκσον Πόλοκ το μυστικό όπλο της CIA; Facebook Twitter
Πότης, καπνιστής, θιασώτης μίας απολύτως άναρχης, αντισυμβατικής ζωής, πώς είναι δυνατόν ο Pollock να έγινε πιόνι των μυστικών υπηρεσιών;

Ήταν ο Τζάκσον Πόλοκ το μυστικό όπλο της CIA;

3

Αμέσως μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κάτι συναρπαστικό συνέβη στον κόσμο της Τέχνης στη Νέα Υόρκη, ένα περίεργο κύμα καλλιτεχνικής ενέργειας σα να ράγισε αόρατα τείχη που κρατούσαν εγκλωβισμένη την ζωτικότητα των καλλιτεχνών και τους έσπρωξε προς τα έξω. Συναισθήματα και καλλιτεχνικές τάσεις που καταπιέζονταν το προηγούμενο διάστημα εξωτερικεύτηκαν από ανθρώπους γεμάτους αυτοπεποίθηση και φορείς μιας νέας εικαστικής γλώσσας που τελικά μετουσιώθηκε σ' αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως Αφηρημένο Εξπρεσιονισμό. Αυτό το κίνημα, στους κόλπους του οποίου βρέθηκαν καλλιτέχνες όπως οι Willem de Kooning, Jackson Pollock, Mark Rothko, βρίσκεται στο επίκεντρο μεγάλης έκθεσης στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών του Λονδίνου. 

Το γοητευτικό με τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό ήταν ότι ναι μεν οι εκπρόσωποι του άργησαν να βρουν την καλλιτεχνική τους φωνή, αλλά μόλις την βρήκαν, η επιτυχία τους ήταν τεράστια. Και τότε ακριβώς άρχισαν οι ψίθυροι και οι περίεργες φήμες - από την πλευρά των εμπόρων τέχνης, κυρίως- ότι αυτή η επιτυχία, μπορεί να μη ήταν και τόσο τυχαία.  Αυτός ο κάπως γενικός ψίθυρος άρχισε να παίρνει σχήμα και μορφή, όταν το 1973, ο κριτικός τέχνης Max Kozloff, σε ένα άρθρο του στο περιοδικό "Artforum" άρχισε να εξετάζει την μεταπολεμική αμερικανική ζωγραφική υπό το πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου.  Ακριβώς σε αυτό το άρθρο ο Kozloff σχεδόν ισχυριζόταν ότι ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μία μορφή βολικής προπαγάνδας. Ακόμη χειρότερα; Μια μορφή προπαγάνδας απολύτως εναρμονισμένη με τη μεταπολεμική πολιτική ιδεολογία της Αμερικανικής κυβέρνησης.

Ήταν ο Τζάκσον Πόλοκ το μυστικό όπλο της CIA; Facebook Twitter
Mark Rothko - No 15 Dark Greens on Blue with Green Band (1957) Φωτο: Getty Images

H Saunders φτάνει στο σημείο να βρίσκει συσχετισμούς ανάμεσα στη CIA και το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, ακριβώς εξαιτίας των στενών φιλιών που διατηρούσε ο Nelson Rockefeller, πρόεδρος τις δεκαετίες του '40 και του '50 του MoMA, με αρκετά υψηλόβαθμα στελέχη των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών.

Όχι υπό μία, αλλά υπό πολλές έννοιες ένας τέτοιος ισχυρισμός φαντάζει παράλογος. Ο Pollock αυτοχαρακτηριζόταν επαναστάτης από τη Ρωσία, ο Rothko έλεγε ότι ήταν αναρχικός, ο Barnett Newman είχε γράψει την εισαγωγή στο βιβλίο του Κροπότκιν περί αναρχισμού. Με λίγα λόγια όλοι αυτοί και με όσα έκαναν ήταν απολύτως στην απέναντι όχθη του Ψυχρού Πολέμου. Όμως, η άποψη του Kozloff επικράτησε. Και στα επόμενα χρόνια κυκλοφόρησαν αρκετές θεωρίες που την υποστήριζαν. Και, ακόμη περισσότερο ανακάλυπταν κατά καιρούς προωθητικές κινήσεις της CIA προς τους εξπρεσιονιστές. Σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και ο Pollock έφτανε στο σημείο να χαρακτηριστεί προπαγανδιστής της Αμερικανικής κυβέρνησης... 

Μετά από αρκετές έρευνες, άρθρα, ακόμη και βιβλία που πυροδότησε η άποψη του Kozloff θα έλεγε κανείς ότι αυτή η περίεργη θεωρία θα ξεθύμαινε. Όχι, όμως, καθώς το 1999, η Αγγλίδα δημοσιογράφος και ιστορικός Frances Stonor Saunders δημοσίευσε ένα βιβλίο που αφορούσε τις σχέσεις των μυστικών υπηρεσιών με τον "πολιτισμικό Ψυχρό Πόλεμο" και το πώς ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός έγινε το μυστικό όπλο της CIA. 

Ήταν ο Τζάκσον Πόλοκ το μυστικό όπλο της CIA; Facebook Twitter
Μια φωτογράφηση του Cecil Beaton για τη Vogue μπροστά σέ έργο του Πόλοκ, στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου

Το σκεπτικό της θεωρίας που πλέον εκείνη αναπτύσσει πάει ως εξής: είναι γνωστό ότι η CIA χρηματοδοτούσε πολιτιστικές πρωτοβουλίες, ως μέρος της προπαγάνδας της εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Όλα αυτά μέσω οργανισμών όπως το Κογκρέσο για την Πολιτιστική Ελευθερία, το οποίο, όμως, δεν ήταν παρά ένα εργαστήριο αντικομμουνιστικής προπαγάνδας σε περισσότερες από 35 χώρες σε όλο τον κόσμο. Και φυσικά, υπό την αιγίδα και με την ευγενή χρηματοδότηση της CIA πάντα.  Ομοίως και η Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστώνης, με ταξίδια και περιοδείες στο ίδιο μοτίβο (και με τον ίδιο τρόπο χρηματοδότησης).

Σύμφωνα πάντα με την έρευνα της Saunders, εκτός από τις μυστικές απευθείας χρηματοδοτήσεις της CIA, στα τέλη της δεκαετίας του '50 υπήρχαν πρόσωπα - κλειδιά, τα οποία βοηθούσαν προς αυτή την κατεύθυνση. Μεταξύ αυτών και ο Αμερικανός εκατομμυριούχος Julius Fleischmann, πρόεδρος ενός πολιτιστικού οργανισμού που χρηματοδοτούσε η CIA και εξέτρεφε καλλιτεχνική δραστηριότητα και μαθήματα υψηλής κατασκοπείας που έφταναν μέχρι την Tate Gallery. 

H Saunders φτάνει στο σημείο να βρίσκει συσχετισμούς ανάμεσα στη CIA και το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, ακριβώς εξαιτίας των στενών φιλιών που διατηρούσε ο Nelson Rockefeller, πρόεδρος τις δεκαετίες του '40 και του '50 του MoMA, με αρκετά υψηλόβαθμα στελέχη των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Είναι, όμως, κάτι τέτοιο αρκετό για να συντηρήσει επί τόσα χρόνια μία τέτοια θεωρία που μετατρέπει τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό σε όργανο της CIA; Κι αν, ναι, με τι τρόπο, τελικώς, εξυπηρετήθηκε το αντικομμουνιστικό φρόνημα; Σύμφωνα με τον ιστορικό David Anfam αυτό αποδεικνύεται από την υπόγεια, κυνική στρατηγική της CIA που χρησιμοποίησε τη θεματολογία του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Θεματολόγια που "φώναζε" ότι στην Αμερική μπορεί κανείς να γίνει ό,τι θέλει, ότι στην Αμερική η ελευθερία του ατόμου δεν είναι ουτοπία, ότι στην Αμερική η έκφραση δεν περιορίζεται κι ας οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια. Όλα αυτά σε αντίθεση με τα όσα συνέβαιναν στην τότε Σοβιετική Ένωση.

Θεωρία συνωμοσίας ή όχι, ο Anfam εμφανίζεται σίγουρος για δύο πράγματα: το πρώτο αφορά στην πραγματική εμπλοκή των καλλιτεχνών σ' αυτά τα σκοτεινά σχέδια της CIA, εμπλοκή, η οποία ήταν μάλλον αμελητέα έως ανύπαρκτη. Το δεύτερο αφορά στο κέρδος του πολιτισμού από αυτό το όψιμο ενδιαφέρον των μυστικών υπηρεσιών για την Τέχνη. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο ιστορικός, ίσως οι επιχορηγήσεις της CIA προς καλλιτέχνες και καλλιτεχνικούς οργανισμούς να ήταν οι πιο χρήσιμες που έγιναν ποτέ από υπηρεσίες κράτους. Τουλάχιστον, έστω και με δόλο προωθούσαν κάτι ευγενές: την Τέχνη.

Με στοιχεία από το BBC 

3

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Λάκης Παπαστάθης: Ένας ανήσυχος καλλιτέχνης, ένας υπέροχος άνθρωπος

Εικαστικά / Λάκης Παπαστάθης: Ένας ανήσυχος καλλιτέχνης, ένας υπέροχος άνθρωπος

Το Μουσείο Μπενάκη τιμά με μια σημαντική έκθεση τη μνήμη του σκηνοθέτη, διανοούμενου, ιστοριοδίφη και ερευνητή του λαϊκού μας πολιτισμού, συνδημιουργού του θρυλικού «Παρασκηνίου». Ο επιμελητής της έκθεσης, Γιώργος Σκεύας, μας μιλά γι’ αυτήν.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Η μεγάλη έκθεση του Steve McQueen για τα κινήματα που διαμόρφωσαν τη Μεγάλη Βρετανία

Εικαστικά / Η Μεγάλη Βρετανία που αντιστάθηκε υπάρχει ακόμα στις φωτογραφίες αυτής της έκθεσης

Από τις σουφραζέτες των αρχών του 20ού αιώνα μέχρι τις διαμαρτυρίες για τον πόλεμο στο Ιράκ, η έκθεση σε επιμέλεια του Steve McQueen συγκεντρώνει τις πιο δυνατές εικόνες μιας χώρας που βγήκε πολύ συχνά και πολύ δυνατά στους δρόμους.  
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Πώς η τεχνολογία αποκαθιστά το σημαντικότερο έργο της κλασικής ζωγραφικής 23 αιώνες μετά;

Αρχαιολογία & Ιστορία / Πώς η τεχνολογία αποκαθιστά το σημαντικότερο έργο της κλασικής ζωγραφικής 23 αιώνες μετά;

Η αρχαιομετρία, η τεχνητή νοημοσύνη και η καλλιτεχνική δημιουργία συνεργάστηκαν σε μια καινοτόμο μελέτη αποκατάστασης της τοιχογραφίας με το κυνήγι από τον τάφο του Φιλίππου στις Αιγές, ανοίγοντας νέους ορίζοντες στην αναβίωση της αρχαίας τέχνης.
M. HULOT
MARTIN GAYFORD: «Καμιά φορά οι κριτικοί κάνουμε εντελώς λάθος» Ή MARTIN GAYFORD: «Καμιά φορά οι κριτικοί κάνουμε λάθος»

Εικαστικά / Martin Gayford: «Καμιά φορά οι κριτικοί κάνουμε εντελώς λάθος»

Ένας από τους πιο επιδραστικούς κριτικούς τέχνης της Βρετανίας μιλά στη LiFO για τις τάσεις που διαμορφώνουν τη σύγχρονη τέχνη, τις φιλικές του σχέσεις με θρυλικούς καλλιτέχνες όπως ο Freud και ο Hockney, αλλά και για το αν η κριτική μπορεί όντως να επηρεάσει τα πράγματα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Η πρώτη μεγάλη έκθεση της οραματίστριας καλλιτέχνιδας Ithell Colquhoun

Εικαστικά / Τα σουρεαλιστικά αριστουργήματα της Ithell Colquhoun σε μια μεγάλη έκθεση

Το πολύχρωμο και αποκρυφιστικό σύμπαν της ξετυλίγεται στην πρώτη μεγάλη έκθεση για την οραματίστρια καλλιτέχνιδα, που εξερευνά τη θέση των γυναικών και τη σημασία του φύλου.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο Βαγγέλης Μπαλής δημιουργεί κεραμικούς σάτυρους που του μοιάζουν

Εικαστικά / Ο Βαγγέλης Μπαλής δημιουργεί κεραμικούς σάτυρους που του μοιάζουν

Ένας νέος καλλιτέχνης δημιουργεί μοναδικά αντικείμενα ανάλογα με τη διάθεσή του, ονειρεύεται έναν χώρο όπου θα δημιουργεί απερίσπαστος και δεν τον νοιάζει καθόλου να βιοποριστεί από την τέχνη.
ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Μια νέα έκθεση με χαρακτικά της ώριμης περιόδου της Βάσως Κατράκη

Εικαστικά / Βάσω Κατράκη: Η τέχνη της συγκινεί ακόμα

Έργα της σημαντικής Ελληνίδας χαράκτριας που παραπέμπουν στη βία της δικτατορίας, αλλά και άφυλες μορφές της όψιμης περιόδου της με αναφορά στην ελληνική αρχαιότητα, που υπερβαίνουν το ατομικό και γίνονται μέρος της συλλογικής μνήμης.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Τι απέγινε η πρωτοπορία στην τέχνη;

Εικαστικά / Τι απέγινε η πρωτοπορία στην τέχνη;

Ο κόσμος της σύγχρονης τέχνης έχει καταντήσει να μοιάζει με τσίρκο. Αλλά ο πραγματικός κακός της ιστορίας δεν είναι οι καλλιτέχνες, αλλά η σύγχρονη αγορά της τέχνης, η αξία της οποίας ξεπερνά πλέον τα 60 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως
THE LIFO TEAM
Ο Άνσελμ Κίφερ αποτίνει φόρο τιμής στον Βαν Γκογκ

Εικαστικά / Ο Άνσελμ Κίφερ αποτίνει φόρο τιμής στον Βαν Γκογκ

Μια νέα έκθεση στο Άμστερνταμ με πρόσφατα έργα του Κίφερ αναδεικνύει τη σύνδεσή του με τον Βαν Γκογκ και προκαλεί ήδη πολλές συζητήσεις. Ο σπουδαίος Γερμανός καλλιτέχνης εμπνέεται σταθερά, εδώ και 60 χρόνια, από τον Ολλανδό ζωγράφο. 
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Helmut Lang: What remains behind

Εικαστικά / Helmut Lang: Από το θρυλικό rubber dress στα πρωτόγονα γλυπτά του

Ο καλλιτέχνης και πρώην σχεδιαστής μόδας διατηρεί την προσήλωσή του στα υλικά και παρουσιάζει γλυπτά που θίγουν τη διαρκή εμμονή του με το θέμα της μνήμης, σε ένα σπίτι-σύμβολο του μοντερνισμού στο Λος Άντζελες.
ΣΤΕΛΛΑ ΛΙΖΑΡΔΗ
62 λεπτά με τον Ανέστη Ιωάννου

Εικαστικά / Από τη Νεφελοκοκκυγία στο skate και το τζιν: Το Εικαστικό Σύμπαν του Ανέστη Ιωάννου

Ο νεαρός εικαστικός αναζητά μια νέα μορφή ελευθερίας και απογείωσης, συνδέοντας τη δυναμική της street culture με την ουτοπία των Ορνίθων και των τσαρουχικών ονείρων, αναζητώντας μια έξοδο από το αστικό τραύμα σε έναν κόσμο γεμάτο δυνατότητες και φαντασία.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο καινοτόμος κεραμίστας–γλύπτης Brian Rochefort παρουσιάζει στην Αθήνα νέα του έργα

Εικαστικά / Brian Rochefort: Ο ριζοσπάστης της κεραμικής παρουσιάζει τα νέα του έργα στην Αθήνα

Είναι διάσημος για τη δημιουργία μεγάλων, ζωηρών κεραμικών γλυπτών με μοναδικές υφές και αφηρημένα μοτίβα, ενώ οι συνθέσεις του ισορροπούν μεταξύ αταξίας και αρμονίας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Τα ιστορικά έργα του Κώστα Πανιάρα από βινύλ σε μια νέα έκθεση

Εικαστικά / Τα ιστορικά έργα του Κώστα Πανιάρα από βινύλ σε μια νέα έκθεση

Το βινύλιο υποκαθιστά το χρώμα σε μια σειρά έργων που παρουσιάστηκαν με μεγάλη επιτυχία τη δεκαετία του ’80 στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη από τον Αλέξανδρο Ιόλα. Σαράντα χρόνια μετά, η γκαλερί The Breeder τα επανασυστήνει στο κοινό.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Κατσαδιώτης

Εικαστικά / «Tα έργα μου είναι σκοτεινά, αλλά δεν τα έχω σκεφτεί ποτέ ως προκλητικά»

Μία μέρα μετά τον βανδαλισμό των έργων του από τον βουλευτή της Νίκης, ο Χριστόφορος Κατσαδιώτης μιλά στη LiFO για τη δουλειά του που προκάλεσε τέτοιες αντιδράσεις σε συγκεκριμένες ομάδες.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Μια πολύ καλή ιδέα, τέλεια εκτελεσμένη»: Η προφορική ιστορία των Λέλουδων 

Εικαστικά / «Μια πολύ κακή ιδέα, τέλεια εκτελεσμένη»: Η προφορική ιστορία των Λέλουδων 

Πώς η ανάγκη μιας κολεκτίβας καλλιτεχνών για χώρο εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο φιλόξενα κουίρ σποτ στο κέντρο της πόλης: Μέσα από τις αφηγήσεις των παιδιών που το έφτιαξαν και το έζησαν.  
ΙΩΝΑΣ ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ

σχόλια

1 σχόλια
Πωπω!!! Τώρα καταλάβαμε!!!Οι τάχα "ατομικές ελευθερίες" στον Δυτικό κόσμο δεν ήταν πραγματικές, αλλά κυβερνητική προπαγάνδα!!!Το ίδιο βέβαια και η υλική ευημερία, η βελτίωση της ποιότητας ζωής, η συνεχής ανάπτυξη της τεχνολογίας... ΟΛΑ ένα κυβερνητικό παραμύθι οργανωμένο από την CIA για να αποκρύψουν την ΠΑΤΑΓΩΔΗ αποτυχία του καπιταλισμού! Μπούκωναν τον λαό με υλικά αγαθά και ευημερία για να αποκρύψουν την καπιταλιστική εκμετάλλευση και να καταπνίξουν την ταξική συνείδηση των εργατών! Αν οι λαϊκές μάζες άνοιγαν τα μάτια τους θα έβλεπαν οτι πίσω από την πείνα και τις διώξεις της Σοβιετικής Ενωσης ήταν οι θριαμβευτές εργάτες, ενώ πίσω από την ευημερία της Δύσης ήταν οι εκμεταλλευτές που ρουφούσαν τον ιδρώτα των εργαζομένων με το μπουρί!...
Έχετε πρόβλημα στη στοιχειώδη κατανόηση κειμένων. Το οπαδιλίκι (γιατί περί αυτού πρόκειται) και η συγκινησιακά φόρτισμένη υπεράσπιση του ενός από τους δύο πόλους του λεγόμενου Ψυχρού Πολέμου, δε σε αφήνει να δεις πιο ψύχραιμα τι υποστηρίζει η Saunders σε ό,τι αφορά τον Αφηρημένο Εξπρεσιονισμό στις ΗΠΑ.Πουθενά δεν λέει ότι «ΟΛΑ [ήταν] ένα κυβερνητικό παραμύθι οργανωμένο από την CIA για να αποκρύψουν την ΠΑΤΑΓΩΔΗ αποτυχία του καπιταλισμού», ότι «οι τάχα "ατομικές ελευθερίες" στον Δυτικό κόσμο δεν ήταν πραγματικές, αλλά κυβερνητική προπαγάνδα». Τα πράγματα ήταν (και είναι) πολύ πιο σύνθετα από την αφελή καρικατούρα που μας παρουσιάζετe και τον μανιχαϊσμό που σας διακατέχει. Πρώτα απ' όλα, αυτά είναι γνωστά στην ίδια την Αμερική εδώ και πάνω από 20 χρόνια, και τα έχουν παραδεχθεί δημόσια ο ίδιοι πρωτεργάτες τους.«[...]The decision to include culture and art in the US Cold War arsenal was taken as soon as the CIA was founded in 1947. Dismayed at the appeal communism still had for many intellectuals and artists in the West, the new agency set up a division, the Propaganda Assets Inventory, which at its peak could influence more than 800 newspapers, magazines and public information organisations.[...]Until now there has been no first-hand evidence to prove that this connection was made, but for the first time a former case officer, Donald Jameson, has broken the silence. Yes, he says, the agency saw Abstract Expressionism as an opportunity, and yes, it ran with it.[...]The centrepiece of the CIA campaign became the Congress for Cultural Freedom, a vast jamboree of intellectuals, writers, historians, poets, and artists which was set up with CIA funds in 1950 and run by a CIA agent. It was the beach-head from which culture could be defended against the attacks of Moscow and its "fellow travellers" in the West. At its height, it had offices in 35 countries and published more than two dozen magazines, including Encounter.[...]The museum [MOMA] was also linked to the CIA by several other bridges. William Paley, the president of CBS broadcasting and a founding father of the CIA, sat on the members' board of the museum's International Programme. John Hay Whitney, who had served in the agency's wartime predecessor, the OSS, was its chairman. And Tom Braden, first chief of the CIA's International Organisations Division, was executive secretary of the museum in 1949.Now in his eighties, Mr Braden lives in Woodbridge, Virginia, in a house packed with Abstract Expressionist works and guarded by enormous Alsatians. He explained the purpose of the IOD."We wanted to unite all the people who were writers, who were musicians, who were artists, to demonstrate that the West and the United States was devoted to freedom of expression and to intellectual achievement, without any rigid barriers as to what you must write, and what you must say, and what you must do, and what you must paint, which was what was going on in the Soviet Union. I think it was the most important division that the agency had, and I think that it played an enormous role in the Cold War."He confirmed that his division had acted secretly because of the public hostility to the avant-garde: "It was very difficult to get Congress to go along with some of the things we wanted to do - send art abroad, send symphonies abroad, publish magazines abroad. That's one of the reasons it had to be done covertly. It had to be a secret. In order to encourage openness we had to be secret."»Όλο το άρθρο από τον Independent, εδώ: http://www.independent.co.uk/news/world/modern-art-was-cia-weapon-1578808.htmlwikipedia για το CCF: https://en.wikipedia.org/wiki/Congress_for_Cultural_FreedomΚαι ένα ντοκιμαντέρ:https://www.youtube.com/watch?v=KdLB5l2wN3o
καλά, από ταλιμπανάκια των ΗΠΑ μην περιμένετε και καμμιά σοβαρή κριτική - το πρώτο πράγμα που καταργούν είναι η ίδια η λογική και η ζωή τους και οι θεωρίες επιμένουν να ετεροπροσδιορίζονται από έναν εχθρό τον οποίο οι ίδιοι διατείνονται ότι ναι μεν κατατρόπωσαν αλλά εξακολουθεί να είναι επικίνδυνος και να στοιχειώνει τις νύχτες τους... Η αξία των έργων του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού δεν μειώνεται στο ελάχιστο από αυτές τις αποκαλύψεις αλλά η αλήθεια παραμένει μία: αν δεν ήσουν δηλωμένος κομμουνιστής στις ΗΠΑ όντως σε άφηναν να δημιουργείς όπως φαίνεται και από αυτό το άρθρο για τον μεγάλο stand-up κωμικό Lenny Bruce https://sluggerotoole.com/2016/08/03/the-man-who-died-from-an-overdose-of-police/