Η Έλενα Πόκα μεταμφιέστηκε σε ελάφι κυκλοφορώντας στους δρόμους της Βηθλεέμ

Η Έλενα Πόκα μεταμφιέστηκε σε ελάφι κυκλοφορώντας στους δρόμους της Βηθλεέμ Facebook Twitter
Η Έλενα Πόκα μεταμφιέστηκε σε ελάφι κυκλοφορώντας στους δρόμους της Βηθλεέμ
0

Η Έλενα Πόκα γεννήθηκε στην Αθήνα, αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών και το 2005 αποφάσισε να φύγει για το Λονδίνο, όπου μένει μέχρι σήμερα, για να κάνει το μεταπτυχιακό της στο σύγχρονο θέατρο. Η Έλενα έχει αναπτύξει ένα ιδιαίτερο είδος δουλειάς, τόσο εικαστικό όσο και θεατρικό, κινούμενη σε μια φόρμα ποιητική που εξελίσσεται κυρίως σε δημόσιους χώρους.


Πριν από λίγες μέρες βρέθηκε στη Βηθλεέμ, προκειμένου να κάνει πραγματικότητα ένα πρωτότυπο πρότζεκτ. «Μια γυναίκα περπατάει στον δρόμο και ξαφνικά μετατρέπεται σε ελάφι. Προχωρά και τρέχει, άλλοτε ανέμελο και άλλοτε φοβισμένο, μέσα στον κόσμο. Παράλληλα, μια μικρή ομάδα άλλων περφόρμερ ακολουθεί το ελάφι και φωνάζει μέσα από μεγάφωνα λέξεις και προτάσεις από το έργο του Παλαιστίνιου ποιητή Mahmoud Darwish, "Mural". Σιγά-σιγά, η δράση δυναμώνει και πλήθος ανθρώπων ακολουθεί το ελάφι και αρχίζει να συμμετέχει στα φωνητικά μαζί με τους περφόρμερ. Ο κόσμος πλησιάζει το ελάφι, έχει διάφορες αντιδράσεις και στη συνέχεια το ελάφι μετατρέπεται σε γυναίκα και τούμπαλιν», εξηγεί. Γιατί προτίμησες την Παλαιστίνη; «Το συγκεκριμένο πρότζεκτ πραγματοποιήθηκε λόγω της πρόσκλησης που δέχθηκα από τον καλλιτέχνη Φώτη Καραγεωργίου μαζί με τον παραγωγό Πάνο Καλλιμέρη. Επίσης, έγινε σε συνεργασία με την Παλαιστινιακή Πρεσβεία στην Ελλάδα, η οποία το χρηματοδότησε, καθώς και με τη βοήθεια της παλαιστινιακής παροικίας στην Αθήνα» λέει.


«Το έργο μου έχει μια ποιητική αναφορά που τονίζει τα όρια του χρόνου, τα σύνορα που χτίζουμε επηρεασμένοι από τον φόβο καθώς και τον ορισμό της ταυτότητάς μας. Μιλάει πιο πολύ για την ομορφιά του θανάτου, αλλά και το κόστος της ζωής σε μια προσπάθεια να αποκρυπτογραφήσει αρχέγονα κομμάτια της ανθρώπινης φύσης. Συγκεκριμένα, στηρίζεται στον φόβο που προκαλεί η εσωτερική ανάγκη να ορίσουμε την ταυτότητά μας, η τάση να ανήκουμε σε ένα σύνολο, η αλληλοπροστασία και, κυρίως, η αντίσταση που επιδεικνύουμε στο να αποκαλύπτουμε την αληθινή μας φύση.  που σταματάει την κανονικότητα και προκαλεί», υποστηρίζει.

Το κοινό αντέδρασε με ενθουσιασμό και έγινε κυριολεκτικά ένα με τη δράση. Κάποιοι τρόμαξαν αρκετά, άλλοι γελούσαν, πολλοί κατέγραφαν τη δράση, όμως όλοι καταλάβαιναν σταδιακά ότι αυτό που γινόταν μπροστά τους, ενώ φαινόταν τελείως τρελό, είχε κάποιο λόγο ύπαρξης. Είχε κάτι να πει και κάτι να δώσει.


Ποιες ήταν οι αντιδράσεις των πολιτών σε μια πόλη όπως η Βηθλεέμ, όπου η καθημερινότητα συνεχώς διαταράσσεται; «Το κοινό αντέδρασε με ενθουσιασμό και έγινε κυριολεκτικά ένα με τη δράση. Κάποιοι τρόμαξαν αρκετά, άλλοι γελούσαν, πολλοί κατέγραφαν τη δράση, όμως όλοι καταλάβαιναν σταδιακά ότι αυτό που γινόταν μπροστά τους, ενώ φαινόταν τελείως τρελό, είχε κάποιο λόγο ύπαρξης. Είχε κάτι να πει και κάτι να δώσει. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι ενήλικοι σταματούσαν τους συνοδούς μας και τους ρωτούσαν γιατί το έκανα αυτό. Ακόμα πιο ενδιαφέρον ήταν για τα παιδιά, που μαζί μ' εμένα ένιωσαν ότι τους επιτρέπεται να συμμετάσχουν σε ένα παιχνίδι, είτε για ενήλικες είτε για παιδιά, όπου τίποτα δεν είναι "καλό και κακό", καθώς και ότι όλα επιτρέπονται, χωρίς να είναι επιζήμια για κάποιον. Ήταν συγκινητικό να βλέπω παιδιά, δειλά-δειλά, να γίνονται ένα με τη δράση, να αντιγράφουν την κίνησή μου και τα λόγια των περφόρμερ και να αντιδρούν στις κινήσεις μου. Ο κεντρικός δρόμος με τα αυτοκίνητα μπλόκαρε, οι άνθρωποι έβγαιναν έξω να δουν τι συμβαίνει και ακολουθούσαν τη δράση για λίγο, τη συζητούσαν και στη συνέχεια έφευγαν. Θυμάμαι μόνο έναν απ' όλη τη διάρκεια του πρότζεκτ που σχεδόν πέρασε ξυστά με το αυτοκίνητό του από δίπλα μου, προκαλώντας την έντονη αντίδραση του κοινού. Ενώ όλοι θαύμαζαν και απολάμβαναν αυτή την εναλλαγή ανθρώπου-ελαφιού που συνέβαινε μπροστά τους και ήμουν απόλυτα εκτεθειμένη, χωρίς καμιά άμυνα, ένιωθα πόσο τρομακτική ήμουν ταυτόχρονα για το κοινό κάθε φορά που τους πλησίαζα και όλοι έτρεχαν μακριά, φωνάζοντας. Ήταν ένα συναίσθημα φόβου και σεβασμού μαζί» απαντά. «Προσωπικά, θεωρώ ότι το όλο έργο, έτσι όπως το εξέλαβα, διαδραστικά, μέσα από το κοινό, ήταν μια δημόσια τελετουργία που μιλάει για την ομορφιά του θανάτου και το κόστος της ζωής, αντανακλώντας ποιητικά σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης φύσης» προσθέτει.

Η Έλενα Πόκα μεταμφιέστηκε σε ελάφι κυκλοφορώντας στους δρόμους της Βηθλεέμ Facebook Twitter
Μια γυναίκα περπατάει στον δρόμο και ξαφνικά μετατρέπεται σε ελάφι.


Η επιλογή του ελαφιού για την Έλενα δεν προέκυψε τυχαία. «Το ελάφι φέρνει πάντα την ίδια σκηνή στο μυαλό μου, όταν στη ζούγκλα τα λιοντάρια κατασπαράζουν αυτό το υπέροχο και τόσο όμορφο ζώο. Είναι μια βαθιά ποιητική και απόλυτα μοιραία σκηνή που όλοι την παρακολουθούμε χωρίς να παίρνουμε θέση» λέει.


Η καλή υποδοχή από το κοινό, αλλά και το γεγονός ότι πολλοί την προέτρεψαν να επιστρέψει, αποτελούν για την Έλενα τις ιδανικές αφορμές ώστε να προγραμματίσει τον σχεδιασμό του πρότζεκτ στο Ισραήλ αλλά και στην Παλαιστίνη, που αυτήν τη φορά θα αφορά μια πιο δουλεμένη εκδοχή του έργου.


Παράλληλα, αυτές τις μέρες μελετά την ελληνική μυθολογία, συγκεκριμένα την απασχολεί ο μύθος της Περσεφόνης. «Η Περσεφόνη ζει μεταξύ της ζωής και του θανάτου, έρχεται και φεύγει από αυτό τον κόσμο και ό,τι βλέπει, το παρακολουθεί χωρίς καμιά προκατάληψη, ρατσισμό, διάκριση ή συμφέρον. Κατοικεί στην αιωνιότητα και ταυτόχρονα στον χρόνο και είναι ένας τρόπος με τον οποίο μπορώ να επεξεργάζομαι τις ζωές μας, τον τρόπο που λειτουργούμε, που αναπτύσσουμε τη γνώση και τον πολιτισμό καθώς και την εξέλιξή μας» καταλήγει.

Η Έλενα Πόκα μεταμφιέστηκε σε ελάφι κυκλοφορώντας στους δρόμους της Βηθλεέμ Facebook Twitter
Θυμάμαι μόνο έναν απ' όλη τη διάρκεια του πρότζεκτ που σχεδόν πέρασε ξυστά με το αυτοκίνητό του από δίπλα μου, προκαλώντας την έντονη αντίδραση του κοινού.
Η Έλενα Πόκα μεταμφιέστηκε σε ελάφι κυκλοφορώντας στους δρόμους της Βηθλεέμ Facebook Twitter
Σιγά-σιγά, η δράση δυναμώνει και πλήθος ανθρώπων ακολουθεί το ελάφι και αρχίζει να συμμετέχει στα φωνητικά μαζί με τους περφόρμερ.
Η Έλενα Πόκα μεταμφιέστηκε σε ελάφι κυκλοφορώντας στους δρόμους της Βηθλεέμ Facebook Twitter
Προχωρά και τρέχει, άλλοτε ανέμελο και άλλοτε φοβισμένο, μέσα στον κόσμο.
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Θέατρο / Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Ένα νέο, αλλιώτικο σύμπαν για τον «χορό» ξεδιπλώνεται από τις 3 έως τις 6 Απριλίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, μέσα από τα πρωτοποριακά έργα τεσσάρων κορυφαίων Ελλήνων χορογράφων και του διεθνούς φήμης Damien Jalet.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Κώστας Νικούλι

Θέατρο / «Μπορώ να καταλάβω το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος»

Ο 30χρονος Κώστας Νικούλι μιλά για την πορεία του μετά το «Ξενία» που του χάρισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού όταν ήταν ακόμα έφηβος, για το πόσο Έλληνας νιώθει, για την πρόκληση του να παίζει τρεις γκέι ρόλους και για το πόσο τον έχει αλλάξει το παιδί του.
M. HULOT
Μέσα στον θησαυρό με τις εμβληματικές φορεσιές της Δόρας Στράτου

Θέατρο / «Κάποτε έδιναν τις φορεσιές για έναν πλαστικό κουβά, που ήταν ό,τι πιο μοντέρνο»

Μια γνωριμία με τη μεγάλη κληρονομιά της Δόρας Στράτου μέσα από τον πλούτο αυθεντικών ενδυμάτων που δεν μπορούν να ξαναραφτούν σήμερα και συντηρούνται με μεγάλο κόπο, χάρη στην αφοσίωση και την εθελοντική προσφορά μιας ομάδας ανθρώπων που πιστεύουν και συνεχίζουν το όραμά της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Βασιλική Δρίβα: «Με προσβάλλει να με χρησιμοποιούν σαν καθρέφτη για την ανωτερότητά τους»

Οι Αθηναίοι / Βασιλική Δρίβα: «Με προσβάλλει να με χρησιμοποιούν σαν καθρέφτη για την ανωτερότητά τους»

Ανατρέποντας πολλά από τα στερεότυπα που συνοδεύουν τους ανθρώπους με αναπηρία, η Βασιλική Δρίβα περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε αλλά και τις χαρές, και μπορεί πλέον να δηλώνει, έστω δειλά, πως είναι ηθοποιός. Είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ξαναγράφοντας τον Ίψεν

Θέατρο / Ο Ίψεν στον Πειραιά, στο μουράγιο

«Δεν είναι εύκολο να είσαι ασυμβίβαστη. Όπως δεν είναι εύκολο να ξαναγράφεις τον Ίψεν» – Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για την παράσταση «Εχθρός του λαού» σε διασκευή και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Βασιλακόπουλου.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
«Δυσκολεύτηκα να διαχειριστώ τις αρνητικές κριτικές και αποσύρθηκα για έναν χρόνο»

Lifo Videos / «Δυσκολεύτηκα να διαχειριστώ τις αρνητικές κριτικές και αποσύρθηκα για έναν χρόνο»

Η ηθοποιός Παρασκευή Δουρουκλάκη μιλά για την εμπειρία της με τον Πέτερ Στάιν, τις προσωπικές της μάχες με το άγχος και την κατάθλιψη, καθώς και για το θέατρο ως διέξοδο από αυτές.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΛΑΡΗΣ
Μαρία Σκουλά: «Πιστεύω πολύ στο χάος μέσα μου»

Θέατρο / Μαρία Σκουλά: «Πιστεύω πολύ στο χάος μέσα μου»

Από τον ρόλο της Μάσα στην πραγματική ζωή, από το Ηράκλειο όπου μεγάλωσε μέχρι τη ζωή με τους ανθρώπους του θεάτρου, από τον φόβο στην ελευθερία, η ζωή της Μαρίας Σκουλά είναι ένας δρόμος μακρύς και δύσκολος που όμως την οδήγησε σε κάτι δυνατό και φωτεινό.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μια νέα παράσταση χαρτογραφεί το χάσμα μεταξύ γενιάς Z και γενιάς X

Θέατρο / Μια νέα παράσταση χαρτογραφεί το χάσμα μεταξύ γενιάς Z και γενιάς X

Μέσα από την εναλλαγή αφηγήσεων, εμπειριών, αναπαραστάσεων, χορού, βίντεο και ήχου, η παράσταση του Γιώργου Βαλαή αναδεικνύει τις διαφορές αλλά και τις συνδέσεις που υπάρχουν μεταξύ των δυο διαφορετικών γενεών.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ρομέο Καστελούτσι: «Όπου παρεμβάλλεται το κράτος, δεν υπάρχει χώρος για τον έρωτα. Ο έρωτας είναι εναντίον του κράτους και το κράτος εναντίον του έρωτα».

Θέατρο / Ρομέο Καστελούτσι: «Πάντα κάποιος πολεμά τον έρωτα. Και οι εραστές είναι πάντα τα θύματα»

Ο σπουδαίος Ιταλός σκηνοθέτης, λίγο πριν επιστρέψει στην Αθήνα και στη Στέγη για να παρουσιάσει τη «Βερενίκη» του, μας μίλησε για τον έρωτα, τη γλώσσα και τη μοναξιά, την πολιτική και την ανυπέρβλητη Ιζαμπέλ Ιπέρ.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
CHECK How soon is now: Μια παράσταση για τους μετεξεταστέους της συστημικής ιστορίας

Θέατρο / How soon is now: Μια παράσταση για τους μετεξεταστέους της Iστορίας

Σκηνοθετημένη από έναν νέο δημιουργό, η παράσταση που βασίζεται στο τελευταίο κείμενο της Γλυκερίας Μπασδέκη επιχειρεί έναν διάλογο με μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ελληνικής ιστορίας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Αγορίτσα Οικονόμου

Αγορίτσα Οικονόμου / «Πέφτω να κοιμηθώ και σκέφτομαι ότι κάτι έχω κάνει καλά»

Βρέθηκε να κυνηγάει το όνειρο της υποκριτικής, χωρίς να γνωρίζει τον τρόπο, αλλά με τη βεβαιότητα ότι δεν ήθελε ποτέ να μείνει με την απορία «γιατί δεν το έκανα;». Μέσα από σκληρή δουλειά και πολλούς μικρούς ρόλους, κατάφερε να βρει τον δρόμο της στην τέχνη, στον οποίο προχωρά και αισθάνεται τυχερή. Η Αγορίτσα Οικονόμου είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ 

Θέατρο / «Αν κλάψω με ένα έργο, είμαι σε καλό δρόμο»

Ο Χρήστος Θεοδωρίδης, που έχει σκηνοθετήσει με επιτυχία δύο έργα φέτος, του Βιριπάγιεφ και της Αναγνωστάκη, εξηγεί γιατί τον ενδιαφέρουν τα κείμενα που μιλάνε στον άνθρωπο σήμερα, ακόμα κι αν σε αυτά ακούγονται ακραίες απόψεις που ενοχλούν και τον ίδιο.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Να είσαι γκέι στη Νέα Υόρκη

Θέατρο / «Η Κληρονομιά μας»: Τι αποκομίσαμε από την εξάωρη παράσταση στο Εθνικό

«Μία ποπ queer saga, παραδομένη πότε στη μέθη των κοκτέιλ Μανχάταν και πότε στο πένθος μιας αλησμόνητης συλλογικής απώλειας» – Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για το πολυβραβευμένο έργο του Μάθιου Λόπεζ, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τον Γιάννη Μόσχο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
«Δεν είμαι ασεβής, ούτε ιδιοσυγκρασιακή ούτε αιρετική»

Θέατρο / «Δεν είμαι ασεβής, ούτε ιδιοσυγκρασιακή, ούτε αιρετική»

Μετά την Ορέστεια του Στρίντμπεργκ και τις πρόβες για το έργο του Βασίλη Βηλαρά, η Λένα Κιτσοπούλου μιλάει για προσδοκίες και αποφάσεις, για επιτυχίες και απορρίψεις, για το «σύστημα» μέσα στο οποίο δουλεύει και για όλους εκείνους τους χαρακτηρισμούς που της αποδίδουν.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Με Μαρμαρινό, Κουρεντζή, Ράσσε, Mouawad και Ζυλιέτ Μπινός στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου

Πολιτισμός / Μαρμαρινός, Κουρεντζής, Ράσε, Mouawad και Ζιλιέτ Μπινός στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου

Καλλιτέχνες με ιστορικό ίχνος στην Επίδαυρο θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους δίπλα σε ξένους και άλλους Έλληνες δημιουργούς, ενώ στις 19 Ιουλίου θα ακούσουμε την ορχήστρα Utopia υπό τη διεύθυνση του Θ. Κουρεντζή.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μπορεί το ελληνικό θέατρο να σατιρίσει τον εαυτό του;      

Θέατρο / Μπορεί το ελληνικό θέατρο να σατιρίσει επιτυχημένα τον εαυτό του;      

«Αν θες να αναμετρηθείς με κάτι, αν θες να πας στην ουσία, πρέπει να πονέσεις» – Κριτική για την πολυσυζητημένη παράσταση «Merde!» των Βασίλη Μαγουλιώτη και Γιώργου Κουτλή στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Ο Γιάννος Περλέγκας βρίσκει τη χαρά της δημιουργίας στη φλόγα για συνύπαρξη

Θέατρο / «Έχω νιώσει ακατάλληλος και παρωχημένος δεινόσαυρος μέσα στο θεατρικό τοπίο που αλλάζει»

Με αφορμή το έργο του Μπέρνχαρντ «Η δύναμη της συνήθειας», ο Γιάννος Περλέγκας μιλά με ταπεινότητα και πάθος για το θέατρο, με το οποίο συνεχίζει να παλεύει και που διαρκώς τον νικά. Αυτό, όμως, είναι που τον κρατά ζωντανό.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ