Ένα γεύμα 5.000 ετών

Facebook Twitter
0

Ο Ötzi ανακαλύφθηκε στα χιονισμένα βουνά των συνόρων μεταξύ Ιταλίας και Αυστρίας το 1991 μετά από 5.000 χρόνια ύπνου στους πάγους. Είναι το πρώτο ολόκληρο και παλαιότερο δείγμα ανθρώπου που μοιάζει με μας.

Οι πρώτες έρευνες έδειξαν ότι ο Ötzi ήταν περίπου 45 χρονών όταν πέθανε, γεροδεμένος και σε καλή φυσική κατάσταση, με ίσως γαλανά μάτια, και μάλλον κτηνοτρόφος. Είχε άδειο στομάχι, κάτι που οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι βρισκόταν καιρό στο δρόμο. Το σώμα του βρισκόταν σε ένα αρχαιολογικό μουσείο της Ιταλίας στις συνθήκες στις οποίες βρέθηκε. Όμως πέρυσι το μουσείο αποφάσισε να κάνει το τολμηρό βήμα: να το ξεπαγώσει στους 18 βαθμούς Κελσίου προκειμένου να γίνει καλύτερη έρευνα.

Στη νέα κατάσταση βρέθηκε μία τρίχα της ηβικής χώρας και όλα άλλαξαν: τα νέα ευρήματα έλεγαν μία διαφορετική ιστορία. Η ηλικία ήταν σωστή, αλλά τα υπόλοιπα λάθος: ο Ötzi είχε καστανά μάτια και μαλλιά, και αν και γεροδεμένος, βρισκόταν στα αρχικά στάδια της νόσου Lyme. Επίσης, είχε στένωση και σε μερικά χρόνια θα πέθαινε έτσι κι αλλιώς από έμφραγμα ή εγκεφαλικό. Ένα τατουάζ στο γόνατό του υποδείκνυε ότι ίσως υπέφερε από πόνους αρθρίτιδας (τα τατουάζ γινόταν και για θεραπευτικούς λόγους). Το πιο σημαντικό όμως ήταν ότι βρέθηκε η αιτία θανάτου. Δεν πέθανε από την εξάντληση και το κρύο αλλά δολοφονήθηκε την ώρα που χώνευε ένα μεγάλο γεύμα: πέθανε από βέλος στο κεφάλι.

Αυτό που αρχικά φάνηκε να είναι το άδειο του στομάχι ήταν το παχύ έντερο, ενώ το στομάχι του ήταν εντελώς γεμάτο. Αν και μόνος στα χιονισμένα βουνά, είχε φάει μεγάλη ποσότητα από κόκκινο κρέας, συγκεκριμένα ενός είδους άγριας κατσίκας μαζί με ψωμί.

Πέντε χιλιάδες χρόνια πριν λοιπόν, οι άνθρωποι ήξεραν να αλέθουν δημητριακά, να τα ανακατεύουν με νερό και να τα ψήνουν ως πίτες στη φωτιά.

Τα νέα συμπεράσματα δείχνουν ότι οι άνθρωποι ήταν εξοικειωμένοι με τη φύση και τους κινδύνους της, ήταν σε θέση να κάνουν μεγάλα ταξίδια σε πολύ αντίξοες συνθήκες και το φαγητό τους αρκετά κοντά σ’ αυτό που θεωρούμε και τώρα θρεπτικό φαγητό. Οι αναπαραστάσεις του Ötzi δείχνουν έναν άντρα που αν τον ξυρίζαμε και τον ντύναμε, θα μπορούσε να δουλέψει στην τράπεζα. Όταν τον είδα σκέφτηκα «θα μπορούσε να είναι Κρητικός» και για δες! Το DNA του είναι πολύ κοντινό με ανθρώπους που ζουν τώρα σε απομονωμένες κοινότητες της Σικελίας, οπότε κατά κάποιο τρόπο είναι συμπατριώτης μας.

Η έρευνα του τελευταίου γεύματος συνεχίζεται…

Εδώ μπορείτε να δείτε το timelapse της έρευνας μέσω του National Geographic

Γεύση
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Από arrancini μέχρι καλαμάκι συκώτι στο χέρι: Αυτό είναι το νέο αθηναϊκό street food

Γεύση / Από arrancini μέχρι καλαμάκι συκώτι στο χέρι: Αυτό είναι το νέο αθηναϊκό street food

H Αθήνα έχει πολλά στριτφουντάδικα. Όμως κάποια νέα, εκτός από το ότι ανεβάζουν το επίπεδο, έχουν καταφέρει να γίνουν instant συνήθεια για το προσεγμένο φαγητό τους, αλλά όχι μόνο γι' αυτό.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Σουπιοπίλαφο

Γεύση / Σουπιοπίλαφο: Η μυστηριώδης γεύση του Αιγαίου

Από τον μινωικό πολιτισμό και τα κύπελλα του μέχρι τα σύγχρονα τσουκάλια, το μελάνι της σουπιάς συνεχίζει να αφήνει το αποτύπωμά του, ενώ το σουπιοπίλαφο αναδεικνύει τη μοναδικότητά του, τόσο στην εμφάνιση όσο και στο γευστικό του αποτέλεσμα.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Nothing Days / Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Ένα «ανοιξιάτικο» τριήμερο σε μία πόλη που ξέρει από φυσικές καταστροφές αλλά ξέρει και να υμνεί τη ζωή, και μία μεγάλη βόλτα στην Πομπηία και στο Ερκολάνο. Από το αρχαίο «fast food» στις σύγχρονες γεύσεις της ναπολιτάνικης κουζίνας.
M. HULOT
Από Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Γεύση / Από το Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Σε μακαρονάδα ή παστός με ρεβίθια, ή λεμονάτος με ολόκληρα κρεμμύδια: Από το ένα πέλαγος στο άλλο, το τελετουργικό μας πιάτο παίρνει διαφορετικές μορφές, αποτελώντας ένα εκλεκτό έδεσμα της ελληνικής cucina povera.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τραβόλτα: Σ’ αυτή την ψαροταβέρνα η παράδοση και η καινοτομία που αναδεικνύουν τη φρεσκάδα της θάλασσας πάνε χέρι-χέρι

Γεύση / Πώς να φτιάξετε στο σπίτι τα κορυφαία πιάτα του Τραβόλτα

Πριν από 13 χρόνια, σε μια ψαροταβέρνα πολύ μακριά από τη θάλασσα, οι αδελφοί Λιάκοι μαζί με τον Ανέστη Λαζάι συνδυάσαν την παράδοση με την καινοτομία και δημιούργησαν γεύσεις-σταθμούς, όπως το καλαμάρι κοντοσούβλι και η τσιπούρα χουνκιάρ, κερδίζοντας φανατικούς θαυμαστές.
ΝΙΚΗ ΜΗΤΑΡΕΑ
Λήμνος: Ταξίδι στους αμπελώνες και τις γεύσεις του νησιού

Το κρασί με απλά λόγια / Λήμνος: Ένα από τα αρχαιότερα μέρη στον κόσμο που έφτιαχνε κρασί

Η Υρώ Κολιακουδάκη Dip WSET ταξιδεύει στη Λήμνο για να οινοτουρισμό και μοιράζεται με τον Παναγιώτη Ορφανίδη τις εμπειρίες της από τις γεύσεις που δοκίμασε και φυσικά ό,τι έμαθε για τα κρασιά, τις ποικιλίες, την αμπελουργία και τα οινοποιεία του νησιού.
THE LIFO TEAM
Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές, κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου φαγητού

Γεύση / Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές και κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου γεύματος

Δεν είναι απλώς ένα έδεσμα. Είναι μια τελετουργία που χάνεται στα βάθη του χρόνου, μια ιεροτελεστία που ξεκινά από την άγρια καταδίωξη στα βράχια και καταλήγει στο μεθυστικό άρωμα της θάλασσας, που αναδύεται στο πιάτο.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Οι Αθηναίοι / Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Ένα απρόσμενο Σαββατοκύριακο σε ένα κότερο στάθηκε αρκετό για να αλλάξει τη ζωή του. Από την πρώτη του εμπειρία ως μάγειρας στον στρατό μέχρι τις κουζίνες των κορυφαίων εστιατορίων του κόσμου, κάθε σταθμός διαμόρφωσε τη φιλοσοφία του βραβευμένου σεφ. Σήμερα, μέσα από το αστεράτο Soil, αποδεικνύει πως η μαγειρική δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά τρόπος ζωής.
M. HULOT
Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Γεύση / Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Μια ταβέρνα που έχτισαν το '56 οι οικοδόμοι της περιοχής και κράτησαν ζωντανή ακόμα και στις δύσκολες στιγμές, συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποτελεί ένα comfort zone, με λίγα, κλασικά και καλά πράγματα, για τις μέρες που δεν θέλουμε να είμαστε μέρος της «φάσης».
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ