Δεν με νοιάζει αν με κράξετε, πάντως εγώ το είχα δει και στην δεκαετία του 90 και τώρα, και νομίζω ότι για τα ελληνικά δεδομένα είναι αριστούργημα.Έχω δει και πολλά λονδρέζικα μιούζικαλ, όπως το Cats ή το Phantom of the Opera και πιστέυω ότι η σύγκριση δεν είναι άστοχη - ειδικά αν σκεφτούμε τα δεδομένα της θεατρικής Αθήνας.Η μουσική είναι πιασάρικη και ευχάριστη και μελώδική, και η Άννα Βίσση περιέργως δεν παίζει καθόλου δραματικά (στη δεκαετία του '90 σε πιάναν τα γέλια με το υπερβολικό της παίξιμο). Είναι μια παράσταση κομψή, καθόλου προχωρημένη, αλλά ό,τι πρέπει για όσους τους αρέσει 1) Εχουν βαρεθεί τα ακαταλαβίστικα θεατρικά και θέλουν να καταλαβαίνουν τι βλέπουν στη σκηνή και τι γίνεται, 2) Τους αρέσει η μουσική και τα μιούζικαλ και 3) Θέλουν να ξεσκάσουν. Και όχι, δεν είμαι ο Νίκος Καρβέλας με ψευδώνυμο!