Δεν υπάρχει επίσημη ιατρική ορολογία ''συναισθηματικό φαγητό''. Αυτό ίσως το δεις σε κανα άρθρο περιοδικού.
Η παχυσαρκία δεν συμβαίνει από την μια στιγμή στην άλλη. Θέλει μήνες/χρόνια για να φτάσεις σε τέτοιο βάρος ώστε να θεωρείσαι κλινικά παχύσαρκος.
Σε όλο αυτό το διάστημα, εσύ η ίδια έτρωγες με την θέληση σου. Το ψυχολογικό κομμάτι όπως είπα παίζει ρόλο, αλλά επίσης δεν είχες την ικανότητα/θέληση να διοχετεύσεις αλλιώς το πένθος σου και το έκανες με τέτοιο τρόπο, ώστε να βάλεις σε κίνδυνο την υγεία σου.
Θα μπορούσες να εξωτερικεύσεις το πένθος σου με άλλο τρόπο. Πχ κάνοντας κάποιο άθλημα, χόμπι κλπ. Από την άλλη, θα ήταν εξίσου επιβλαβές αν έκανες το αντίθετο, δηλαδή δεν έτρωγες.
Δεν έπρεπε να φτάσεις σε σημείο παχυσαρκίας για να πεις ότι φτάνει πια, θα γυρίσω σελίδα στην ζωή μου..Θα μπορούσες να το κάνεις στα +5 , +10 κιλά πχ.
Δεν σε κατηγορώ που είσαι παχύσαρκη. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι και εσύ η ίδια έχεις μέρος της ευθύνης. Σαφώς υπάρχουν βαθύτεροι ψυχολογικοί παράγοντες και ίσως και γενετική προδιάθεση γενικά, δεν αντιλέγω.
Και είναι όντως άθλιο να σε κοροιδεύει κάποιος για τα κιλά σου. Θα έπρεπε να στο επισημάνει με σωστό τρόπο επειδή θα νοιάζεται για την υγεία σου και θέλει να σε βοηθήσει. Όχι επικριτικά και άσχημα.
Χαίρομαι όμως που αλλάζεις σελίδα και εύχομαι το ταξίδι σου να σε κάνει πιο δυνατή, όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά.
EDIT : @9.2.2022 | 11:43 Κανείς δεν έκανε τον συσχετισμό κατάθλιψης και γυμναστικής. Άτοπο το παράδειγμα σου. Η παχυσαρκία δεν είναι το ίδιο με την κατάθλιψη. Μπορούν να συνυπάρξουν, αλλά δεν είναι το ίδιο. Αλίμονο αν όλοι οι παχύσαρκοι είχαν σαν δικαιολογία την ψυχική διαταραχή. Ακούγεσαι σαν 'fat activist'. Ξέρω άτομο που έχασε γονέα και δεν το έριξε ούτε στο φαγητό αλλά ούτε έκανε και το αντίθετο. Ίσα ίσα διοχέτευσε το πένθος του σε χόμπι. Το άτομο που είναι παχύσαρκο έχει μέρος της ευθύνης. Δεν ξύπνησε ένα πρωί με 50 κιλά παραπάνω, ούτε τον/την τάιζε κανείς με το ζόρι. Ναι, έτρωγε ανελέητα μέχρι να γίνει παχύσαρκη. Ναι παίζει ρόλο και το ψυχολογικό κομμάτι. Ναι ίσως σε διάφορες περιπτώσεις να υπάρχουν και παθολογικοί παράγοντες. Αλλά όχι να πούμε ρε παιδιά ότι δεν έχει καμιά ευθύνη. Ήμαρτον.
Δεν πρέπει να φτάσει κάποιος-α σε σημείο κλινικής παχυσαρκίας για να αλλάξει τρόπο ζωής και να ψάξει για λύση/βοήθεια.
Πειθαρχία. Αυτοσυγκράτηση. Σεβασμός στο ίδιο μας το σώμα. Δεν κατακρίνω, απλά επισημάνω κάποια πράγματα.
@8.2.2022 | 10:14
Δεν υπάρχει επίσημη ιατρική ορολογία ''συναισθηματικό φαγητό''. Αυτό ίσως το δεις σε κανα άρθρο περιοδικού.
Η παχυσαρκία δεν συμβαίνει από την μια στιγμή στην άλλη. Θέλει μήνες/χρόνια για να φτάσεις σε τέτοιο βάρος ώστε να θεωρείσαι κλινικά παχύσαρκος.
Σε όλο αυτό το διάστημα, εσύ η ίδια έτρωγες με την θέληση σου.
Το ψυχολογικό κομμάτι όπως είπα παίζει ρόλο, αλλά επίσης δεν είχες την ικανότητα/θέληση να διοχετεύσεις αλλιώς το πένθος σου και το έκανες με τέτοιο τρόπο, ώστε να βάλεις σε κίνδυνο την υγεία σου.
Θα μπορούσες να εξωτερικεύσεις το πένθος σου με άλλο τρόπο. Πχ κάνοντας κάποιο άθλημα, χόμπι κλπ.
Από την άλλη, θα ήταν εξίσου επιβλαβές αν έκανες το αντίθετο, δηλαδή δεν έτρωγες.
Δεν έπρεπε να φτάσεις σε σημείο παχυσαρκίας για να πεις ότι φτάνει πια, θα γυρίσω σελίδα στην ζωή μου..Θα μπορούσες να το κάνεις στα +5 , +10 κιλά πχ.
Δεν σε κατηγορώ που είσαι παχύσαρκη. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι και εσύ η ίδια έχεις μέρος της ευθύνης. Σαφώς υπάρχουν βαθύτεροι ψυχολογικοί παράγοντες και ίσως και γενετική προδιάθεση γενικά, δεν αντιλέγω.
Και είναι όντως άθλιο να σε κοροιδεύει κάποιος για τα κιλά σου. Θα έπρεπε να στο επισημάνει με σωστό τρόπο επειδή θα νοιάζεται για την υγεία σου και θέλει να σε βοηθήσει. Όχι επικριτικά και άσχημα.
Χαίρομαι όμως που αλλάζεις σελίδα και εύχομαι το ταξίδι σου να σε κάνει πιο δυνατή, όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά.
EDIT : @9.2.2022 | 11:43
Κανείς δεν έκανε τον συσχετισμό κατάθλιψης και γυμναστικής. Άτοπο το παράδειγμα σου.
Η παχυσαρκία δεν είναι το ίδιο με την κατάθλιψη. Μπορούν να συνυπάρξουν, αλλά δεν είναι το ίδιο.
Αλίμονο αν όλοι οι παχύσαρκοι είχαν σαν δικαιολογία την ψυχική διαταραχή.
Ακούγεσαι σαν 'fat activist'.
Ξέρω άτομο που έχασε γονέα και δεν το έριξε ούτε στο φαγητό αλλά ούτε έκανε και το αντίθετο. Ίσα ίσα διοχέτευσε το πένθος του σε χόμπι.
Το άτομο που είναι παχύσαρκο έχει μέρος της ευθύνης. Δεν ξύπνησε ένα πρωί με 50 κιλά παραπάνω, ούτε τον/την τάιζε κανείς με το ζόρι.
Ναι, έτρωγε ανελέητα μέχρι να γίνει παχύσαρκη. Ναι παίζει ρόλο και το ψυχολογικό κομμάτι. Ναι ίσως σε διάφορες περιπτώσεις να υπάρχουν και παθολογικοί παράγοντες. Αλλά όχι να πούμε ρε παιδιά ότι δεν έχει καμιά ευθύνη. Ήμαρτον.
Δεν πρέπει να φτάσει κάποιος-α σε σημείο κλινικής παχυσαρκίας για να αλλάξει τρόπο ζωής και να ψάξει για λύση/βοήθεια.
Πειθαρχία. Αυτοσυγκράτηση. Σεβασμός στο ίδιο μας το σώμα.
Δεν κατακρίνω, απλά επισημάνω κάποια πράγματα.