@ 9.3.2025/04:55 και 10.3.2025/01:54 Και εγώ μέσα στον κόσμο ζω. Ας δούμε λοιπόν, γιατί πρέπει να ξαναδιαβάσεις την εξομολόγηση : Γράφεις : "Ακριβώς αυτοί είναι οι ερωτεύσιμοι άνθρωποι που δεν μένουν ποτέ χωρίς σχέση". Για γενικό κανόνα όπως τον θέτεις πες να συμφωνήσω · από πού και ως πού όμως συμπεραίνεις ότι για την συγκεκριμένη εξομολογούμενη ήταν τα μοναδικά στοιχεία που την έκαναν να συνάψει σχέση μαζί του και να τον αγαπήσει ; Απλά, θέτει τα στοιχεία που τον κάνουν γενικά στις γυναίκες αρεστό και ερωτεύσιμο · τίποτα παραπάνω. Δεν πάει να πει ότι αυτά ακριβώς ή μόνο αυτά ισχύουν και για την ίδια ή για την κάθε γυναίκα. Αν ήταν έτσι, μόνο οι πετυχημένοι (εννοούμε πάντα οικονομικά) και οι ελκυστικοί (εννοούμε πάντα εμφανισιακά) θα έκαναν σχέσεις. Εφόσον ζεις στον κόσμο, βλέπεις ότι αυτό δεν συμβαίνει. Η "γοητεία" ερμηνεύεται κατά το δοκούν. Και ένα μεγάλο μέρος της "επιτυχίας" το ίδιο. Ακόμα, άλλο η αρχική γοητεία και η επιφανειακή έλξη, άλλο η αγάπη που είναι κάτι βαθύτερο και έρχεται με τον καιρό. Και που μπορεί προσωρινά να σε κάνει να ξεχνάς τα στραβοπατήματα κάποιου - αλλά μέχρι πότε ; Μετά : "αυτοί είναι οι ερωτεύσιμοι άνθρωποι που δεν μένουν ποτέ χωρίς σχέση". Όπως όμως διαβασες, έμεινε 4 μήνες χωρίς σχέση και ξαναπήγε κάτω από το σπίτι της "κλαίγοντας να τα ξαναβρούνε"... αυτό το παραβλέπεις. Τί να το κάνει αν ενώ ο στόχος του είναι η οικογένεια και τα παιδιά γυρνά από σχέση σε σχέση και μαζεύει εμπειρίες αλλά λόγω της άσχημης συμπεριφοράς του θα μείνει στο τέλος μόνος να βαράει το κεφάλι του στον τοίχο ; Τί να το κάνει αν μπορεί να γοητεύει όλο το γυναικείο φύλο αλλά δε μπορεί να κρατήσει κοντά του καμμία ; Να τον ζηλεύουμε μήπως γι' αυτό ; Επίσης : "παρ όλη την άσχημη συμπεριφορά δέχονται να είναι μαζί με κάποιον τέτοιο άνθρωπο επειδή έχει ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά". Και να μην τα έχει κάποιος αυτά τα χαρακτηριστικά, μπορεί μία γυναίκα αγκυλωμένη από προσωπικές της φοβίες (που υπάρχουν πολλών ειδών) να κολλήσει με έναν κακοποιητικό σύντροφο και να ανέχεται τη συμπεριφορά του. Υπάρχουν ένα σωρό παραδείγματα γυναικών που για χρόνια δέχονται να παραμένουν δίπλα σε καθ' όλα απογοητευτικούς και αποτυχημένους τύπους που τις εξευτελίζουν καθημερινά. Συνεπώς, το να "κάτσεις ή να φύγεις" δεν είναι μόνο θέμα εξωτερικών παραγόντων όπως το "γόητρο και η επιτυχία", αλλά και εσωτερικών που ανιχνεύονται στο χαρακτήρα του καθενός μας. Ίσως λοιπόν για όλους τους παραπάνω λόγους "αυτό δεν σχολιάστηκε από κανέναν και καμιά" όπως παρατήρησες αρχικά. Δε χρειάστηκε. Επειδή σωστό (εν μέρει) μεν, άσχετο (εντελώς) δε, ως προς την συγκεκριμένη εξομολόγηση που σχολιάσαμε οι υπόλοιποι. Εγώ ας πούμε, είμαι μέτριας εμφάνισης και ούτε κατά διάνοια μπορούσες να με πεις όλα αυτά τα χρόνια οικονομικά "πετυχημένο" (εδώ γελάμε)... Στο fb και τότε που ήμουνα, μετά βίας να μάζευα 100 "φίλους" · όχι τους τέσσερις και δέκα χιλιάδες που λένε αυτοί. Όσο για τους πραγματικούς φίλους, πάντα μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού με το ζόρι. Το ότι μέχρι τώρα λοιπόν έχω κάνει 7 μακροχρόνιες σχέσεις (μακροχρόνιες >των 5 μηνών και αφήνοντας απέξω τα one night stands) και μάλιστα τις 2 από αυτές όντας άνεργος, κάνει σμπαράλια τη θεωριούλα σου. Σίγουρα, δεν είμαι ο μόνος. Τώρα, για το αν εσύ μέσα σου δε νοιώθεις ανταγωνιστικός σε αυτό το κομμάτι και γι' αυτό έχεις μάθει να το αποδίδεις σε αυτές τις δύο αιτίες, δε μπορώ να κάνω κάτι. Αν πραγματικά συμβαίνει αυτό, μία καλή λύση θα ήταν να μη βλέπεις τόσο σινεμά, που υπερτονίζει με λαμπερούς ηθοποιούς, χολλυγουντιανές (κυρίως) παραγωγές και fake δίπολα τα δύο αυτά στοιχεία γοητείας/επιτυχίας. Η πραγματική ζωή έχει τρεις διαστάσεις, πολλά χρώματα και επιδέχεται απείρως περισσότερες ερμηνείες.
@ 9.3.2025/04:55 και 10.3.2025/01:54
Και εγώ μέσα στον κόσμο ζω.
Ας δούμε λοιπόν, γιατί πρέπει να ξαναδιαβάσεις την εξομολόγηση :
Γράφεις : "Ακριβώς αυτοί είναι οι ερωτεύσιμοι άνθρωποι που δεν μένουν ποτέ χωρίς σχέση".
Για γενικό κανόνα όπως τον θέτεις πες να συμφωνήσω · από πού και ως πού όμως συμπεραίνεις ότι για την συγκεκριμένη εξομολογούμενη ήταν τα μοναδικά στοιχεία που την έκαναν να συνάψει σχέση μαζί του και να τον αγαπήσει ; Απλά, θέτει τα στοιχεία που τον κάνουν γενικά στις γυναίκες αρεστό και ερωτεύσιμο · τίποτα παραπάνω. Δεν πάει να πει ότι αυτά ακριβώς ή μόνο αυτά ισχύουν και για την ίδια ή για την κάθε γυναίκα.
Αν ήταν έτσι, μόνο οι πετυχημένοι (εννοούμε πάντα οικονομικά) και οι ελκυστικοί (εννοούμε πάντα εμφανισιακά) θα έκαναν σχέσεις.
Εφόσον ζεις στον κόσμο, βλέπεις ότι αυτό δεν συμβαίνει. Η "γοητεία" ερμηνεύεται κατά το δοκούν. Και ένα μεγάλο μέρος της "επιτυχίας" το ίδιο.
Ακόμα, άλλο η αρχική γοητεία και η επιφανειακή έλξη, άλλο η αγάπη που είναι κάτι βαθύτερο και έρχεται με τον καιρό. Και που μπορεί προσωρινά να σε κάνει να ξεχνάς τα στραβοπατήματα κάποιου - αλλά μέχρι πότε ;
Μετά : "αυτοί είναι οι ερωτεύσιμοι άνθρωποι που δεν μένουν ποτέ χωρίς σχέση". Όπως όμως διαβασες, έμεινε 4 μήνες χωρίς σχέση και ξαναπήγε κάτω από το σπίτι της "κλαίγοντας να τα ξαναβρούνε"... αυτό το παραβλέπεις.
Τί να το κάνει αν ενώ ο στόχος του είναι η οικογένεια και τα παιδιά γυρνά από σχέση σε σχέση και μαζεύει εμπειρίες αλλά λόγω της άσχημης συμπεριφοράς του θα μείνει στο τέλος μόνος να βαράει το κεφάλι του στον τοίχο ;
Τί να το κάνει αν μπορεί να γοητεύει όλο το γυναικείο φύλο αλλά δε μπορεί να κρατήσει κοντά του καμμία ;
Να τον ζηλεύουμε μήπως γι' αυτό ;
Επίσης : "παρ όλη την άσχημη συμπεριφορά δέχονται να είναι μαζί με κάποιον τέτοιο άνθρωπο επειδή έχει ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά".
Και να μην τα έχει κάποιος αυτά τα χαρακτηριστικά, μπορεί μία γυναίκα αγκυλωμένη από προσωπικές της φοβίες (που υπάρχουν πολλών ειδών) να κολλήσει με έναν κακοποιητικό σύντροφο και να ανέχεται τη συμπεριφορά του. Υπάρχουν ένα σωρό παραδείγματα γυναικών που για χρόνια δέχονται να παραμένουν δίπλα σε καθ' όλα απογοητευτικούς και αποτυχημένους τύπους που τις εξευτελίζουν καθημερινά.
Συνεπώς, το να "κάτσεις ή να φύγεις" δεν είναι μόνο θέμα εξωτερικών παραγόντων όπως το "γόητρο και η επιτυχία", αλλά και εσωτερικών που ανιχνεύονται στο χαρακτήρα του καθενός μας.
Ίσως λοιπόν για όλους τους παραπάνω λόγους "αυτό δεν σχολιάστηκε από κανέναν και καμιά" όπως παρατήρησες αρχικά. Δε χρειάστηκε.
Επειδή σωστό (εν μέρει) μεν, άσχετο (εντελώς) δε, ως προς την συγκεκριμένη εξομολόγηση που σχολιάσαμε οι υπόλοιποι.
Εγώ ας πούμε, είμαι μέτριας εμφάνισης και ούτε κατά διάνοια μπορούσες να με πεις όλα αυτά τα χρόνια οικονομικά "πετυχημένο" (εδώ γελάμε)...
Στο fb και τότε που ήμουνα, μετά βίας να μάζευα 100 "φίλους" · όχι τους τέσσερις και δέκα χιλιάδες που λένε αυτοί. Όσο για τους πραγματικούς φίλους, πάντα μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού με το ζόρι.
Το ότι μέχρι τώρα λοιπόν έχω κάνει 7 μακροχρόνιες σχέσεις (μακροχρόνιες >των 5 μηνών και αφήνοντας απέξω τα one night stands) και μάλιστα τις 2 από αυτές όντας άνεργος, κάνει σμπαράλια τη θεωριούλα σου.
Σίγουρα, δεν είμαι ο μόνος.
Τώρα, για το αν εσύ μέσα σου δε νοιώθεις ανταγωνιστικός σε αυτό το κομμάτι και γι' αυτό έχεις μάθει να το αποδίδεις σε αυτές τις δύο αιτίες, δε μπορώ να κάνω κάτι.
Αν πραγματικά συμβαίνει αυτό, μία καλή λύση θα ήταν να μη βλέπεις τόσο σινεμά, που υπερτονίζει με λαμπερούς ηθοποιούς, χολλυγουντιανές (κυρίως) παραγωγές και fake δίπολα τα δύο αυτά στοιχεία γοητείας/επιτυχίας. Η πραγματική ζωή έχει τρεις διαστάσεις, πολλά χρώματα και επιδέχεται απείρως περισσότερες ερμηνείες.