Κοίτα τώρα τι με έβαλες και σκέφτομαι. Ευτυχώς τα δικά μου ανήψια δεν έχουν τέτοια θέματα. Οι συμμαθητές τους είναι κατά το 50% αλλοδαποί, κυρίως από Αλβανία και Γεωργία. Και 2-3 αθίγγανοι. Εμείς ως ενήλικες ανησυχούμε για το επίπεδο της τάξης, για το γεγονός ότι στα σπίτια των περισσοτέρων αλλοδαπών δε μιλάνε την ελληνική γλώσσα και ως εκ τούτου τα παιδιά δεν μπορούν να αποδώσουν στο σχολείο. Παρόλα αυτά όταν πάω να τα πάρω από το σχολείο και τα βλέπω να τρέχουν όλα μαζί και δεν ξεχωρίζεις την εθνικότητα τους, είναι απλά όλα τρισχαριτωμένα και αξιολάτρευτα. Αγνά και άδολα. Δεν ξέρω πραγματικά, τα έχω χαμένα με το θέμα αυτό. Κι εγώ στη δουλειά μου εξυπηρετώ ως επί το πλείστον αλλοδαπούς και πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι ήρθαν εδώ και εισπράττουν συντάξεις και επιδόματα και μπλα μπλα και να πάνε στη χώρα τους. Κι ύστερα πάλι σκέφτομαι ότι και οι παππούδες μας πρόσφυγες ήρθαν εδώ, από τη Μ. Ασία και νιώθω ντροπή για όσα σκέφτομαι. Νομίζω ότι θα μείνω στη σκέψη ότι υπάρχουν άνθρωποι καλοί και έντιμοι και άνθρωποι κακοί και ανέντιμοι, αλλιώς θα χάσω και όσο λίγο έμεινε...