Άλλη μια περίπτωση που ο γράφων είναι ερωτευμένος με το κείμενο του και παρασύρεται από αυτό.. Ένας αχταρμάς, στο μισό κάτι πάει να πει, υπάρχει μια θέση, στο άλλο μισό χάνεται η δομή, το εμπλουτίζει με αμφισβητούμενες έννοιες, στο τέλος είναι ένα παστίτσιο με μελιτζάνα που μοιάζει και με μουσακά, ένα λίγο απ' όλα... Δηλαδή αυτός που στο δημοτικό σχολείο είπε μια χοντρή συμμαθήτρια χοντρή γιατί τόσο καταλάβαινε, παιδάκι γαρ, τελικά κατατάσσεται ερήμην στους σημερινούς φασίστες? Όσοι ήπιαν καφέ στο Κολωνάκι κάποια στιγμή είναι συνένοχοι στον...φασισμό? Δεν νομίζω. Και κάτι τελευταίο για το θέμα, γιατί τα τσιτάτα δίνουν και παίρνουν τελευταία "η ανοχή είναι συνενοχή" κλπ, έχετε σκεφτεί πως μπορεί να υπάρχει μια μεγάλη μάζα που δεν συμφωνεί φυσικά με όλα αυτά, που είναι εξόχως αντιφασιστική αλλά δεν την εκφράζει καμία (μα εντελώς καμία) από τις υπάρχουσες δράσεις? Που αντιπαθεί τα σαφώς ιδιοτελή σχήματα τύπου παμε, ανταρσυα, συριζα, κλπ κλπ, όλο το διεφθαρμένο και βαθιά ματαιόδοξο και σε φθίνουσα πορεία υπάρχον πολιτικό σύστημα και που δεν θέλει να είναι επ' ουδενί κομμάτι του? Έχετε σκεφτεί πως σιγά σιγά δημιουργείται μια νοοτροπία σχετικά με τον αντιφασισμό του τύπου "αφού δεν κατεβαίνεις στους δρόμους για μάχη είσαι συνένοχος" που στο τέλος τείνει να γίνει εξίσου φασιστική με αυτόν και ακόμα και να τον θρέψει!? Μην με ρωτήσετε ποία είναι η "λύση", γιατί το πρόβλημα δεν είναι τόσο ξεκάθαρο όσο υποστηρίζετε και είναι πρωτεύον να ξεκαθαρίσει το πρόβλημα (πχ οι Έλληνες έγιναν ξαφνικά μέσα σε λίγους μήνες "φασίστες" ή το σάπιο υπάρχον πολιτικό σύστημα δημιουργεί τέτοιες συμπεριφορές? και πολλά άλλα παρόμοια ερωτήματα) δεν έχω τις απαντήσεις αλλά προς το παρόν ούτε κι εσείς θεωρώ, μια άποψη εκφράζετε δεν είναι θέσφατο, μην έρχεστε με τόσο ισοπεδωτική φόρα...