Πολύ ωραίο άρθρο. Μάλλον με την γράφουσα ανήκουμε στην ίδια γενιά. Κι εγώ νοσταλγώ τα χρόνια που η πλατεία Κάνιγγος στις 8 το βράδυ γέμιζε παιδιά και θυμιζε πανηγύρι δεν φοβόσουν να περπατήσεις δίναμε ραντεβού για σινεμά ή για φαγητό, μπαίναμε στο λεωφορείο να γυρίσουμε στο σπίτι και ακόμα και αν η τσάντα ήταν ανοιχτή δε φοβόταν κανείς ότι θα του κλέψουν το πορτοφόλι. Δυστυχώς τα χρόνια άλλαξαν από την πλατεία Κάνιγγος πλέον δεν περνάς ούτε τρέχοντας μετά το κλείσιμο των καταστημάτων και γενικά το Κέντρο της Αθήνας έχει γίνει ένα ημιθανές σώμα το οποίο περιμένουν όλοι οι παγαπόντηδες τον τελικό του θάνατο για να αγοράσουν τα φιλέτα του κοψοχρονιά να αρχίσουν να ανοίγουν ξανά επιχειρήσεις και να χειροκροτηθούν από τους αφελής αδούλευτους ανθρώπους ως "Οι μάγοι που ανέστησαν το Κέντρο της Αθήνας". Ποιος δε θυμάται το συντριβάνι της Ομόνοιας που το βλέπαμε παιδιά και τώρα όπως φτιάχτηκε η Ομόνοια δεν έχει κανείς διάθεση ούτε να πάει να πατήσει (εκτος απο τα μανεκέν της Αμιτα Μοσιον). Ας ελπίσουμε ότι κάποια στιγμή θα αλλάξει η κατάσταση για την Αθήνα προς όφελος όμως των κατοίκων της και όχι προς όφελος των καιροσκόπων που προκαλούν τον αργό και βασανιστικό θάνατο της πόλης που διανύει την τρίτη της χιλιετία.