αυτό που περιγράφεις, το να περιεργάζεσαι δηλαδή τα πρόσωπα των συνεπιβατών σου στον ηλεκτρικό ήταν και για μένα ένα συναρπαστικό παιχνίδι, τα πρώτα χρόνια που ήρθα να μείνω στην Αθήνα...τα μαλλιά, το ντύσιμο, η ομιλία, αλλά πάνω απ' όλα η έκφραση! ήταν όλοι τόσο ψυχροί, απαθείς και αδιαπέραστοι από ό,τι κι αν συνέβαινε ή λεγόταν πλάι τους...έψαχνα κάποια άλλα μάτια να μοιραστώ το συμβάν αλλά...ΚΕΝΟ...εγώ, με όλες τις επιρροές της μικρής πόλης άλλοτε το διασκέδαζα κι άλλοτε θύμωνα...όμως κατέληξα ότι έτσι είναι η μεγάλη απρόσωπη πόλη...απάνθρωπη στους ανώνυμους πολίτες της ακόμη και στην αποτυχημένη προσπάθειά τους να διακόψουν τη ΖΩΗ τους...