Το πρόβλημα είναι ότι σταχυολογείς μόνο απ'τα θετικά και αρνείσαι να δεις και τα αρνητικά. Μπορεί να υπήρξε άνοδος του βασικού στις ΗΠΑ αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν σαράντα εκατομμύρια άνθρωποι που ζουν απ'τα συσσίτια και δεν υπάρχει δημόσια ιατροφαρμακευτική ασφάλιση. Στην Ιρλανδία μπορεί να ψάχνεις για δουλειά και για ένα χρόνο ακόμα και να μη βρίσκεις. Όσο για τα 1400 ευρώ του βασικού, το νοίκι μόνο για ένα αξιοπρεπές δυάρι στο Δουβλίνο είναι 600 ή 700 ευρώ ενώ ένα πακέτο τσιγάρα κοστίζει 9 ευρώ. Στη Σκανδιναβία όπου δεν έχουν καταλάβει κρίση, όλες οι υπηρεσίες είναι κρατικές, ακόμα και το σπίτι που μένεις στο δίνει το κράτος στη Σουηδία πχ. Το προσδόκιμο ζωής στα 85 έτη που ισχύει ακριβώς;