Γιώργο,Καμία αντίρρηση ότι ο τραπεζικός τομέας της Κύπρου ήταν μη βιώσιμος και ότι η Κύπρος έπρεπε να αλλάξει την οικονομία της. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ο χειρισμός που έγινε ήταν ο σωστός. Η κατάργηση των φορολογικών παραδείσων και η ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην Ευρώπη υποτίθεται ότι πρέπει να γίνει πανευρωπαϊκά και συντονισμένα και όχι σε μία μόνο χώρα με το πιστόλι στον κρόταφο. Επίσης, πρέπει να δοθεί ένα περιθώριο προσαρμογής στις χώρες που είναι εξαρτημένες από τον χρηματοπιστωτικό τομέα τους και βοήθεια ώστε να πραγματοποιήσουν επενδύσεις σε άλλους τομείς. Η μετάβαση πρέπει να γίνει ομαλά και με το χαμηλότερο δυνατό οικονομικό και κοινωνικό κόστος. Το εντελώς αντίθετο έγινε εδώ. Εν μία νυκτί καταστρέφουν τον τραπεζικό τομέα μιας χώρας, τη ραχοκοκκαλιά της οικονομίας της, και τη φορτώνουν και με επιπλέον δάνεια τα οποία θα συνδεθούν με μέτρα λιτότητας που θα οδηγήσουν στο γνωστό σπιράλ θανάτου. Το σοκ για την κυπριακή κοινωνία και οικονομία θα είναι οδυνηρό - ίσως πιο οδυνηρό από το δικό μας.Εν τέλει, η ΕΕ λειτουργεί ως δύναμη σταθεροποίησης ή αποσταθεροποίησης για τα μέλη της? Γιατί αν ισχύει το δεύτερο, thank you very much, αποσταθεροποιούμαστε μια χαρά και μόνοι μας.