Συνδέεται απο την διαπίστωση ότι ο ένας πολιτικός είναι ειλικρινής, ρεαλιστής, καταφέρνει πράγματα με λίγα μέσα και ο άλλος είναι στη πλαστική νιρβάνα του.Διεθνώς, οι συμπαθούντες του ενός και του άλλου είναι ασφαλώς εκείνοι με τους οποίους ο καθένας ομοιάζει, έτσι ο Μπουτάρης είναι αποδέκτης συχχαρητηρίων ενός ελεύθερου ΜΜΕ σε μία απο τις ανώτερες πολιτισμικά χωρές του κόσμου, ο άλλος απο τον Ραούλ Κάστρο ηγέτη ενός ξεπέρασμένου, καταπιεστικού απολυταρχικού καθεστώτος.Αυτά που λέει δεν γίνεται να εφαρμοστούν και κινούνται στην αντίθετη κατεύθυνση απο τις πολιτικές που φέρνουν οικονομική ανάπτυξη.