Δεν είναι σαν να λέω ότι η υποστήριξη βοηθά το θύμα να επανέλθει στην ζωή του, το λέω ευθαρσώς και το υποστηρίζω από τα πολλά παραδείγματα ατόμων που βιάσθηκαν αλλά με την κατάλληλη υποστήριξη επανήλθαν στις ζωές τους. Προφανώς ο βιασμός δεν σβήνει ποτέ ως ανάμνηση και πάντα αφήνει πίσω του πληγές και ουλές. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η ζωή σταματά στον βιασμό ή σε οτιδήποτε άλλο δυσάρεστο μας τύχει. Στην προκειμένη περίπτωση η κοινωνία όχι μόνο δεν βοήθησε να επουλωθούν κάπως οι πληγές αλλά πήγε και έτριψε αλάτι στις πληγές του κοριτσιού, εντείνοντας τον πόνο της μέχρι που κατέστη ανυπόφορος. Προφανώς δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την οποιαδήποτε κατάληξη θα είχε η υπόθεση αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, μπορούμε όμως να είμαστε σίγουροι ότι η κοινωνία ήταν ο ηθικός αυτουργός που έβαλε στο χέρι της το σκοινί. Αυτό στηλίτευσα. Δεδομένου το γεγονότος της αυτοκτονίας ο σωματικός βιασμός έρχεται μοιραία σε δεύτερη μοίρα αυτήν την στιγμή.Δεν ξέρω πόσο πιο απλοϊκά να το πω ώστε να γίνει κατανοητό. Υπάρχει, όμως, μεγάλη απόσταση ανάμεσα στην υπόθεση εργασίας του τί θα έκανε η κοπέλα εάν δεν δέχονταν την επιτίμηση της κοινωνίας και σε αυτό που πραγματικά συνέβη. Το ένα είναι υπόθεση, το άλλο γεγονός!