Μου θυμίζει αυτό το κείμενο εμένα πριν 1,5 χρόνο.Δυστυχώς τα πράγματα είναι πολύ άσχημα και το χειρότερο είναι η ψυχολογική επιβάρυνση που έχει κάποιος ο οποίος περνάει μία τέτοια κατάσταση. Αλλά φίλε Γιώργο, θα σου πρότεινα να γίνεις λίγο πιο αποφασιστικός και να μην αφήσεις αυτήν την κατάσταση να σε κρατήσει κάτω. Τουλάχιστον εγώ αυτό έκανα. Δεν είναι εύκολο να αφήσεις τους πάντες και τα πάντα και να φύγεις και σίγουρα δεν είναι εύκολο να πας σε μια άλλη χώρα που επί της ουσίας (όσα ξαδέρφια και να έχεις εκεί) δεν έχεις κανέναν και να πρέπει να αποδείξεις παράλληλα στην εποχή που οι Ευρωπαίοι θεωρούν τους Έλληνες τεμπέληδες, ότι εσύ δεν είσαι.Έχω γράψει σχετικά και στο άλλο κείμενο για τους τριαντάρηδες του εξωτερικού. Πάρ' το απόφαση, σχεδίασέ το σωστά και ψύχραιμα και απλά κάντο. Δεν μπορείς να περιμένεις πότε ο Ελληνάρας θα καταλάβει ότι πρέπει να πάρει τους κυβερνώντες παραμάζωμα (γιατί εγώ άλλη λύση δεν βλέπω). Θα το κάνει κάποια στιγμή, αλλά εσύ μέχρι τότε πρέπει να φροντίσεις και για τον εαυτό σου (τονίζοντας το και) και να μην αφήσεις τα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής σου να φύγουν μέσα στην κατάθλιψη και την ανεργία.Φιλικά,Νατάσα