Και τώρα το ηθικό και ανθρώπινο κομμάτι. Ο φασισμός, δεν είναι πλέον εδώ και πολλές δεκαετίες, μια λέξη που αναφέρεται αυστηρά στην ιδεολογία και την κοινωνική φύση του εθνικιστικού-εξτρεμιστικού ιταλικού καθεστώτος επί Μουσολίνι και των δεξιών εθνικιστικών ιδεολογικά επιγόνων του ανά τον κόσμο. Είναι ένας όρος που οι λαοί του έχουν δώσει έναν άλλο χαρακτήρα από τον αυστηρά αρχικό ιστορικό-κοινωνιολογικό. Ο αφοριστικός αυτός όρος, αναφέρεται στον πολιτικό τραμπουκισμό, οποιασδήποτε ιδεολογίας. Το θέμα είναι τι θεωρούμε τραμπουκισμό, και πότε συμπεριλαμβάνεται σκόπιμα στην κατηγορία του τραμπουκισμού μια πολιτική αναγκαστικά βίαιη πράξη. Για μένα φασίστας (πάντα για τον τομέα τον σχετικό με την πολιτική μιλάω) είναι ο μισαλλόδοξος οποιασδήποτε ιδεολογίας, που με το έτσι θέλω, καταφεύγοντας και στη φυσική βία ακόμη, προσπαθεί να επιβάλλει τις πολιτικές, κοινωνικές ακόμα και αισθητικές του απόψεις. Οι ιδεολογικές διακηρύξεις, και οι πιο λιμπεραλιστικές, δεν εγγυώνται και το θεμιτό της πράξης. Αυτό εξαρτάται από την πραγματική στάση του ατόμου στη ζωή. Οπότε, φασισμός είναι πλέον ιδιοσυγκρασία, κι όχι ιδεολογία. Δε χρειάζεται να είσαι ολιγαρχικών εξτρεμιστικών εθνικιστικών πολιτικών-κοινωνικών απόψεων για να είσαι τραμπούκος. Η αναγκαστική βία είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Η σύγχυση δημιουργείται όταν δίνουν στην τραμπούκικη βία το φωτοστέφανο της λαϊκής αγανάκτησης ή της "επανάστασης". Στη δική μου αντίληψη των πραγμάτων, ως άνθρωπος πρώτα κι έπειτα ως πολίτης, το λιντσάρισμα ενός ανθρώπου, είναι πρωτόγονο, βάρβαρο. Αν είναι έτσι, οι ποινικοί πρέπει να ρίχνονται στα δόντια του όχλου. Γιατί ένα πολιτικό πρόσωπο, ακόμη κι αν προκαλεί με την υποκρισία του, πρέπει να ξυλοκοπηθεί; Τα γιουχαρίσματα δεν είναι αρκετά; Αν είχαμε άμεση δημοκρατία κύριοι αντιεξουσιαστές, (το θέμα αφορά εσάς τώρα, όχι ότι είστε οι μόνοι "κακοί"), στην εκκλησία του δήμου, τους Κλέωνες θα τους ξυλοκοπούσατε; Το να δείρεις έναν χρυσαυγίτη για να σώσεις το θύμα του, δεν είναι φασισμός, είναι χρέος. Το να δείρεις τον Καμμένο και τον κάθε Καμμένο, είναι. Για έναν απλό άξεστο πολίτη, δεν θα έκανα λόγο για φασισμό. Για έναν ιδεολόγο "επαναστάτη", που σημαίνει πως είναι απείρως πιο πολιτικοποιημένος, η βία έχει άλλα κριτήρια. Η πώρωση που καλλιεργεί η ιδεολογία και γενικά ο χώρος είναι η διαφορά. Ο άξεστος είναι άξεστος. Τίποτα πιο αρχαίο από τη βία. Στην Κατήχηση του Επαναστάτη του Νετσάγιεφ όμως π.χ, όπου χαρακτηρίζεται από ένα φετιχιστικό μίσος για τον Παλιό κόσμο, τον κόσμο της μη-επανάστασης, τον κόσμο της παράδοσης, όπου ανοιχτά μιλά για την καταστροφή του με κάθε μέσο και τρόπο, η βία αυτή, δεν είναι η βία του άξεστου. Είναι το καλλιεργημένο μίσος. Ένας αντιεξουσιαστής έχει γαλουχηθεί στο μηδενιστικό μίσος κατά του Κράτους, κατά των εθνικοφρόνων. Ένας απλός πολίτης, μπορεί να τον γιουχάρισε και να τον λίντσαρε γιατί τον είδε ως υποκριτή πολιτικάντη, πράγμα που προσβάλει εκείνη την πένθιμη ώρα. Ο ιδεολόγος όμως, βγάζει άλλα πράγματα από μέσα του. Το θέμα με τους αντιεξουσιαστές, είναι η παθιασμένη πολιτικο-κοινωνική ιδιοσυγκρασία τους και η μη-αναγκαία βία που προκύπτει απ' αυτήν. Κάποια πράγματα αποτελούν γι' αυτούς "κόκκινο πανί". Να τους ταυτίζουμε με τους παραδοσιακούς φασίστες είναι λάθος. Η σύγκλιση βρίσκεται σε ένα μέρος της πρακτικής. Αν ένας φασίστας σκοτώσει ή ξυλοκοπήσει έναν δημοσιογράφο που αφορίζει τα ιδεώδη του, είναι φασίστας. Άν ένας αντάρτης πόλης, προβεί σε αντίστοιχες ενέργειες για δημοσιογράφο "καθεστωτικό", είναι επαναστάτης και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα (άσε που σχεδόν ποτέ στις μέρες μας καμιά "τρομοκρατική" ενέργεια δεν πέτυχε τους ουσιαστικούς της σκοπούς). Οι χρυσαυγίτες είχαν δείρει έναν βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Στη μηδενιστική επαναστατική λογική, τα ιδεολογικά κίνητρα είναι που δικαιώνουν την πράξη. Όταν τις "τρώει" ο Καμμένος, δεν υπάρχει καταδίκη, γιατί ο Καμμένος είναι εθνικόφρων, πολιτικάντης κτλ και τον έδειρε ο "καθαγιασμένος" Λαός και οι "πεφωτισμένοι" "υπερασπιστές" του. Οπότε το ξαναθέτω το ερώτημά μου: Αν είχαμε άμεση δημοκρατία, τι θα τους κάνατε τους Κλέωνες;