Μα το ίδιο ακριβώς λογικό σφάλμα μπορεί να ειπωθεί και με ακριβώς την αντίστροφη διατύπωση, ότι δηλαδή δεν αποδεικνύεται από τα στοιχεία ότι δεν είναι τραμπούκος και ότι εσύ κάνεις μια λανθασμένη γενίκευση για να υποστηρίξεις την αθωότητα του. Οταν κάποιος ομιλητής κάνει αυτήν την αναγωγή στο μεμονωμένο περιστατικό μπορεί εύκολα να διαστρεβλώσει το γενικό και συνολικό εξαιτίας ενός ειδικού γεγονότος-εξαίρεση. Το θέμα είναι πάντα να εξετάζονται στατιστικά και συνολικά τα πράγματα. Οταν εγώ βλέπω διεθνείς οργανώσεις να κατατάσσουν την αστυνομία μας στον πάτο στα θέματα της βίας, και από την άλλη κανέναν αστυνομικό στην φυλακή κρίνω ότι έχουμε μεγάλο πρόβλημα κεκαλυμμένης αστυνομικής βίας. Οταν αυτή παρατηρώ συστηματικά να προασπίζεται από μιντια, κυβερνηση, δικαιοσύνη και γνωρίζω ένα γραμμάριο πολιτική ιστορία του τόπου τότε μιλάω για συγκεκριμένη πολιτική σκοπιμότητα και κατευθυνόμενες πρακτικές.Είναι κυνικό αλλά η συνολική θεώρηση ξεπερνάει την ατομική εξαίρεση. Και για αυτό ακριβώς η θεωρία των δύο άκρων βγαίνει άκυρη. Γιατί στη συνολική πολιτική ανάλυση των δύο χώρων, ομάδων, σκοπιμοτήτων, υπόβαθρου, στόχων, ιστορικής προέλευσης, βγαίνουν διαφορετικές και όχι όμοιες, παρόλο που μπορεί μεμονωμένα η χρήση βίας να κριθεί ως "όμοια πρακτική".