Ο Πελεγρίνης απέχει απ' το να είναι ό,τι καλύτερο έχουν τα ελληνικά πανεπιστήμια. Αλλά το πρόβλημα για το οποίο μιλάει είναι υπαρκτό και σημαντικό. Οι πολιτικές των τελευταίων χρόνων(μη διορισμοί εκλεγμένων μελών ΔΕΠ, κατάργηση συμβασιούχων διδασκόντων, μεγάλες καθηστερήσεις στις αξιολογήσεις και αναθέσεις των ερευνητικών προγραμμάτων, πληρωμή ερευνητών πλέον με σύμβαση έργου -ως ελεύθεροι επαγγελματίες δηλ.- και όχι εργασίας, με αποτέλεσμα τη δραστικότατη μείωση του καθαρού ποσού που εισπράττουν) έχουν ως αποτέλεσμα την αποψίλωση των ελληνικών πανεπιστημίων από το πιο ζωογόνο κομμάτι τους, που είναι οι νέοι επιστήμονες, γεγονός που, πέρα από το ό,τι συνεπάγεται για το μέλλον, επί του παρόντος δημιουργεί και πολύ σημαντικές δυσχέρειες στο διδακτικό και ερευνητικό έργο των πανεπιστημίων. Σε πολλά Τμήματα διδάσκουν ήδη αμισθί στα μεταπτυχιακά προγράμματα συνταξιούχοι καθηγητές. Αν λείψει και το διοικητικό προσωπικό, σε πολλές περιπτώσεις σημαίνει ότι θα είναι αδύνατο να λειτουργήσουν σωστά (ή και τελείως) εργαστήρια, βιβλιοθήκες κ.ο.κ. Φυσικά και υπάρχουν και βυσματικές θέσεις και ανάξιοι υπάλληλοι, αλλά αυτοί δεν είναι η πλειονότητα - και δεν είναι ότι τους μέτρησαν και τους βρήκαν 1700.