Ιστορία πιο παλιά κι από τις πέτρες, με τον έναν τρόπο ή τον άλλο. Αυτό που νιώθει κάθε στιγμή ο καθένας, χωρίς "γιατί" ή "επειδή". Ήθελε να μην ξενοπερπατήσει; Δεν το έκανε, ωραία. Ήθελε να ξενοπερπατήσει; Καλώς και αυτό, είχε τον λόγο του κι ας μην τον ήξερε. Είναι κρίμα, γιατί είναι τόσο σημαντικό το ότι ένιωσε πράγματα με την δική του όταν δεν ήξερε πως είναι δική του και αυτό το προσπερνάει τελείως, αντί να του δίνει την αξία που έχει και σκοτίζεται με μια σύμπτωση, στην οποία, στο κάτω κάτω, μετείχε κι αυτός ;)