Ακόμα και αν οι πολεμικές αποζημιώσεις ωχριούν μπροστά στο μέγεθος του χρέους μας (που δεν το νομίζω), δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματά η συζήτηση γι'αυτές. Όχι όμως στο πλαίσιο της συζήτησης για τις ελληνικές οφειλές και της "διαμάχης" με τη Γερμανία, αλλά της συζήτησης για τους διεφθαρμένους ηγέτες που φρόντισαν να τις θάψουν εξ αρχής και να τις αφήσουν θαμμένες όλα αυτά τα χρόνια. (Υπάρχουν πολλά ρεπορτάζ και ντοκιμαντέρ από αξιόπιστες πηγές που μιλούν για το πώς δεχθήκαμε να αποσυρθούμε από τη διεκδίκηση των αποζημιώσεων.)Όπως και να'χει, το θέμα είναι άλλο: θετικό που γίνεται σκληρή κριτική στο Σαμαρά και ότι στα ίσα λέγεται ότι το "success story" είναι μπαρμπούτσαλα. Όταν η κυβέρνηση θέλει να λέει ότι το δηλητήριο που δίνει έχει θεραπευτικές ικανότητες, βγαίνει κάποιος απ'έξω και επισημαίνει ότι καθόλου θεραπεία δεν έχει επέλθει.Το αρνητικό, και το πρόβλημα, είναι ότι το Σπίγκελ μάλλον και το ίδιο πιστεύει ότι χρειάζεται περισσότερο δηλητήριο για να "εξυγιανθεί" η Ελλάδα.