Οι λόγοι που φάνηκε το περιστατικό έτσι στον γράφοντα μπορεί να είναι πολλοί (bystander effect, πολύς κόσμος, το ότι κάποιοι κινητοποιηθήκανε έτσι κι αλλιώς οπότε δεν είχε νόημα να τρέξουνε όλοι κτλ). Μου κάνει εντύπωση όμως η τρομερή ευκολία καταδικαστικής κιόλας κριτικής, η παράλογη άποψη οτι οι άνθρωποι αλλάξανε με κάποιο τρόπο τα τελευταία 10-20-30 χρόνια (λες και αυτές οι γενιές έχουν κάτι σπέσιαλ), η άποψη οτι το φαινόμενο είναι Ελληνικό, το οτι ο γράφων θεωρεί τον εαυτό του τόσο ξεχωριστό απο τους υπόλοιπους (πιστεύει οτι είναι εμ-παθής αλλά στην πραγματικότητα ισχύει ακριβώς το αντίθετο!) κτλ. Εν'ολίγης το κείμενο μου φαίνεται αντι-κοινωνικό και εφηβικό.Τέσπα, αφού όλοι λέμε τις εμπειρίες μας πάντως ας πω και τις δικές μου, μιας και είμαι επιρρεπής σε ατυχήματα (μηχανή, ποδήλατο, ζωηρός όταν ήμουν μικρός κτλ). 13 χρονών έσπασα το χέρι μου σε πάρκο. Με πήγαν περαστικοί στο νοσοκομείο. 22 χρονών έπεσα με τη μηχανή, σταματήσαν περαστικοί, με πήγαν στο νοσοκομείο, μαζέψαν την μηχανή, μου την πήγε κάποιος σπίτι(!!!) κτλ. 31 χρονών τράκαρα (πάλι με μηχανή). Περαστικοί σταματήσαν κατευθείαν, με μαζέψανε, καλέσανε ασθενοφόρο, κρατήσαν τις πινακίδες του άλλου, ήρθαν μάρτυρες! 38 χρονών, στο Λονδίνο, έπεσα με το ποδήλατο (δεν έπαθα μεν τίποτα αλλά δεν το ξέραν αυτό οι άλλοι οδηγοί). Ο οδηγός που ήταν δίπλα μου, με κοίταξε, ΓΚΑΖΩΣΕ, πέρασε ΠΑΝΩ απο το ποδήλατο κι έφυγε! Το ίδιο κάναν και άλλα 2 αυτοκίνητα, χωρίς απλά να πατήσουν το ποδήλατο. Το τρίτο όμως σταμάτησε, μάζεψε το ποδήλατο, τσέκαραμε οτι όλα ήταν ΟΚ και δεν είχα πάθει τίποτα σοβαρό, και με πήγε και σπίτι....