Σε ένα πρόβλημα, σπάνια (ίσως και ποτέ) υπάρχει μόνο ένας ένοχος. Αφ' ενός, το κράτος αυτό καθαυτό "πάσχει" στον τομέα της παιδείας, εξού και η επικράτηση της παραπαιδείας. Αυτό είναι κάτι δεδομένο. Αφ' ετέρου, θεωρώ πως οι νέοι μπορούμε με το δικό μας τρόπο να ξεφύγουμε από τα τόσο διακριτά όρια που χωρίζουν την εκπαίδευση απ' την παιδεία, κάνοντας την δική μας ατομική προσπάθεια. Εξ' άλλου, κανένα αγαθό δεν έρχεται αναίμακτα. Το να διαβάσει κάποιος λογοτεχνία/πολιτικά βιβλία ή και ό,τι άλλο τον ενδιαφέρει, μόνο δύσκολο δεν είναι μέσω των δυνατοτήτων που μας προσφέρονται. Αν υπάρχει θέληση, όλα γίνονται. Ένα παιδί το οποίο λαχταρά να μάθει, θα μάθει, με όποιο μέσο του προσφέρεται. Αυτό που πρέπει, όμως, να κάνουν οι εκπαιδευτικοί, είναι να βοηθήσουν έκαστο παιδί με απώτερο σκοπό να "γεννήσει" την δική του αλήθεια, να βρει τον δικό του χαρακτήρα και ούτω καθεξής. Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει στα ελληνικά σχολεία και είναι ένα μεγάλο πλήγμα για την προσωπικότητα του παιδιού, καθώς χάνει κάθε ιδιαιτερότητά της. Εν κατακλείδι, πολλά είναι τα αίτια που περιβάλλουν αυτό το πρόβλημα. Ας κάνει ο καθένας την δική του προσπάθεια για να γίνει η αλλαγή που θέλει να δει στον κόσμο. Δεν είναι εύκολο, αλλά δεν είναι και αδύνατο. Να 'στε καλά.