@1η Ερώτηση: Αν υπάρχει δέσιμο, ακόμα και να κάνεις χρόνια να δεις τον άλλον, η φιλία δεν πεθαίνει. Και το λέω εκ πείρας. Ο πιο στενός μου φίλος, που μοιραστήκαμε μαζί το φαγητό, τη στέγη, τις ερωτικές ανασφάλειες, τις απογοητεύσεις, κι όλες τις δυσκολίες των σπουδών, μένει τα τελευταία δεκαέξι χρόνια στο Λος Άντζελες (καλή ώρα!) Μέσα σ' αυτά τα χρόνια συναντηθήκαμε μόνο μια φορά, κι αυτό πριν από επτά χρόνια. Όταν με συνάντησε στο αεροδρόμιο, απλά ήταν σαν να βλεπόμασταν για καφέ, μετά από χωρισμό εβδομάδων. Περάσαμε μια βδομάδα στην κουζίνα του σπιτιού του μιλώντας... Εξαιτίας του, πριν χρόνια πήραμε τον πρώτο μας υπολογιστή, ο συμφεροντολόγος άντρας μου με έπεισε πως θα μπορούσα να επικοινωνώ με το φίλο μου. Μιλάμε συνέχεια από τηλέφωνο και skype και εκπλήσομαι πόσα κοινά όνειρα έχουμε μοιραστεί, πόσο κοντά είναι οι αποφάσεις που πήραμε στη ζωή μας, χωρίς να το ξέρουμε... Και δεν μοιάζουμε κάθόλου, οι δρόμοι που τραβήξαμε, επιφανειακά, είναι πολύ διαφορετικοί... Τώρα σας γράφω ξύπνια απ' τις επτά το πρωί, μόνο και μόνο γιατί συμφωνήσαμε να μιλήσουμε.... Ναι, νιώθω πολύ ευλογημένη.