Στην συμπατριώτισσά μου να πω πως λυπάμαι. Όταν αναρτούσε φωτογραφίες από βιβλιοθήκες αξίας δεκάδων χιλιάδων ευρώ εγώ έπαψα να ενδιαφέρομαι. Όχι, δεν είναι θέμα ζήλειας ή κουτσομπολιού. Είμαι από κείνους τους αναγνώστες που ονειρεύομαι τον συγγραφέα να μου χαμογελά επειδή με άφησε να μπω στις χαραμάδες της ψυχής του, που φαντάζομαι πως με συστολή ή έστω έπαρση χαίρεται που η πέννα του ζωγράφισε, χάραξε ή μουντζούρωσε μέσα μου...Αλλά όχι, δεν με αφορά συγγραφέας που ονειρεύεται δρύινα έπιπλα και μπανιέρες χρυσές όταν γράφει ως εξαργύρωση του τάλαντού του. Ας τα κερδίσει! Ποντάρω στον λυρισμό που άγει ενδεχομένως σε υλισμό ως ανταμοιβή και όχι στον υλισμό με προκάτ λυρισμό