Εμένα αυτό που μου κακοφαίνεται όμως βρίσκεται σε κάποια σημεία της επιστολής όπου – κατά λάθος, λόγω κακής διατύπωσης, θέλω να ελπίζω – το νόημα που βγαίνει από τα λεγόμενα χτυπάει άσχημα: «Όμως αυτό δεν είναι τωρινό, γινόταν πάντα από τότε που άρχισα να πρωτογράφω.»Τι λέτε; Ότι ο κόσμος δανείζεται και ανταλλάζει βιβλία από τότε που αρχίσατε ΕΣΕΙΣ να πρωτογράφετε, κυρία Δημουλίδου; Επίσης: « Ένα βιβλίο για να μπει στις βιβλιοθήκες πρέπει να εχει κάνει τον κύκλο του που είναι 5 με 10 χρόνια, ή να βρίσκεται στα αζήτητα. π.χ ένας Καζαντζάκης, ένας Ντοστογιέφσκι, μια Λιλίκα Ζωγράφου κλπ που τα βιβλία τους έχουν εκδοθεί εδώ και πολλά χρόνια.»Τώρα οι Καζαντζάκης, Ντοστογιέφσκι και Ζωγράφου που συγκαταλέγονται: σ’ αυτά που έχουν κάνει τον κύκλο τους ή στα αζήτητα;Και το κορυφαίο:«Διαφορετικά καλύτερα να σταματήσουμε να γράφουμε και να αφιερώσουμε τον χρόνο μας στον εαυτό μας.»Καλά, θα βολευτούμε με αυτούς που έχουν κάνει ήδη τον κύκλο τους.