Αυτή ακριβώς είναι και η λογική που αποδομεί την έννοια του κράτους στη συνείδηση του κάθε πολίτη. Η πραγματικότητα που περιγράφεις δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση δικαίωμα στο ρατσισμό και την πράξη των γονέων, πολύ περισσότερο όταν αφορά την παιδεία και μικρά παιδιά. Το πρόβλημα είναι πως η πολιτεία δε λειτουργεί και πως δεν εισακούγονται και δεν επιλύονται τα προβλήματα των κατοίκων. Η ευνομία και η τήρηση των νόμων είναι καταλυτικός παράγοντας στην καταπολέμηση. Εδώ γεννάται το ερώτημα: - ποια είναι η πολιτική ενεργή ζωή των κατοίκων τα τελευταία 30 χρόνια και της πλειοψηφίας των Ελλήνων; Δεν έχουν ευθύνη ως πολίτες; Πως κινούνται ως ενεργοί πολίτες; Όταν "φτάνει ο κόμπος στο χτένι" όλα καταλύονται. Αντιλαμβάνομαι το πως έφτασαν εκεί αλλά δεν δικαιολογεί το τι κάνουν. Η λογική αυτή οδηγεί απλά σε αυτοδικίες και σε ομαδοποιήσεις ανάλογα με τα "συμφέροντα" της κάθε υποομάδας και όλα πλέον είναι "σχετικά". Η αλήθεια δεν αποκαθίσταται δηλώνοντας το πρόβλημα δημιουργώντας το υπονοούμενο πως δικαιολογεί την... "ψηφοφορία"... ανάλογο πρόβλημα αντιμετωπίζει μέλος της οικογένειάς μου σε άλλο μέρος επαρχιακό. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει κράτος. Είναι πως όσο δεν είμαστε σκεπτόμενοι και ενεργοί πολίτες που απαιτούν με ουσία και ψηφίζουν με μυαλό, όσο δεν είμαστε έντιμοι και σταθεροί στις αξίες μας όταν στελεχώνουμε κόμματα, οργανισμούς και όταν είμαστε ασκητές εξουσίας πολιτικής ή μέλη κομματικών οργάνων ή ψηφοφόροι, θα ακουμπάμε πάντα τα θέματα βάση του προσωπικού βαθμού που μας αγγίζουν στην καθημερινότητα και όχι συνολικά. Αυτό κάνει την εφαρμογή των νόμων "επιλεκτική" και υποκειμενική σε αυτή τη χώρα. Το ίδιο πολυδιάστατη και υποκειμενική είναι και η αλήθεια...