Ναι, είναι συγκινητικό, και σε σημέια πολύ αληθινό, αλλά πειράζει που με το που έφυγα, και παρά το άγχος προσαρμογής και την μοναξιά εδώ, ένιωσα να αναπνέω πάλι; Δεν νομίζω ότι σε μορφή καταθλιπτικής άπορης θα είμαι σε θέση να βοηθήσω, όχι εγώ τουλάχιστον, μόνο για μένα μπορώ να μιλήσω. Για να είναι κανείς χρήσιμος για καιρό (δηλαδή για κάπως περισσότερο απο μια και μόνη ηρωική στιγμή) πρέπει καταρχήν να φροντίζει να 'ναι υγιής και να μπορεί να τα βγάλει κουτσά στραβά πέρα. Άλλωστε, δεν παύουμε να υπάρχουμε ούτε να ασκούμε την όποια πίεση μπορούμε να ασκήσουμε επειδή μένουμε εκτός. Τρια χρόνια κρίσης δεν αισθάνθηκα ότι έκανα κάτι χρήσιμο στην Αθήνα, εκτός απ' το να αρρωσταίνω και να δηλητηριάζομαι. Ούτε μπορούσα να βρω μέρος για να ενταχθώ μέσα σ' αυτή τη θάλασσα θυμού και ακροτητων, ίσα ίσα παραλίγο να με παρασύρει κι εμένα σε πράγματα που δεν είμαι και δεν θέλω να γίνω. Έτσι το βίωσα εγώ. -Για την ιστορία, έψαχνα τρόπο να φύγω ήδη δύο με τρία χρόνια πριν σκάσει η κρίση, από καθαρή επιθυμία, και η κρίση δε μου το κάνε ευκολότερο, μου το κανε και πρακτικά και παραδόξως και ψυχολογικά δυσκολότερο.