Στέλιο,δεν απευθύνομαι μόνο σε 'σένα αλλά και σε όποιον διαβάσει αυτό το κείμενο και -δυστυχώς- θα έχει την ίδια άποψη με σένα."Τους φίλους με "τα γαμάτα βιογραφικά" (νά ναι καλά η μαμά κι ο μπαμπάς που πλήρωναν) και τους "προσλαμβάνουν αμέσως",έχε υπόψιν σου,πως υπάρχουν πολλοί γονείς που πληρώνουν με πολύ πόνο,κόπο και στερήσεις για να κάνουν τα παιδιά τους κάτι και να μην καταρρέι η ζωή τους στην Ελλάδα. Έφυγα από την Ελλάδα για να κάνω μεταπτυχιακό.Και δεν έφυγα με την προοπτική πως θα το τελειωσω και θα γυρισω (αν και παρακαλάω κάθε μέρα στο να μπορέσω) ούτε με το σκεπτικό "τέλεια, θα γνωρίσω νέο κόσμο κλπ,κλπ." Ήξερα πως θα δυσκολευτώ αλλά δεν φανταζόμουν την μοναξιά που θα νιώσω. "Αναγκαστικά", γνωρίζεις κόσμο ποτέ όμως δεν θα είσαι με τους δικους σου ανθρώπους. Γι΄αυτό ηρέμησε λίγο γιατί εξω από τον χορό...Τις τελευταίες μέρες προσπαθώ να συμβιβαστώ με την αλλαγή -που ναι,εγω επέλεξα να κάνω- αλλά αυτο που με στενοχωρεί περισσότερο απ'όλα είναι πως ενώ έχουν γυρίσει όλα ανάποδα στην Ελλάδα καποιοι συνεχίζουν να σκέφτονται σαν εσένα: "να τους σώσεις εσύ και οι υπόλοιποι "επαναστάτες" της φακής.".... Είναι τρομακτικό