Κοπελιά δεν έχω συμβουλή. Μόνο παρατηρήσεις. Πάθος,φωτιά κ το ανεκπλήρωτο σου χτύπησαν την πόρτα. Υπάρχει μάθημα πίσω απο αυτή την απώλεια. Ειναι δικό σου όμως..Όταν βρεις το πρόσωπο που αδυνατείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του τότε όλα μπερδεύονται. Ίσως να το κυνηγήσεις και να φας τα μούτρα σου. Ισώς το αφήσεις και φας πάλι τα μούτρα σου. Ίσως αν το κρατήσεις σαν ενα μπουκαλάκι καυτής ανάμνησης και να σε βοηθήσει να αναγνωρίσεις την πλάνη της σάρκας πολύ αργότερα. Η πλάνη αυτή που ανακατεύει τις μυρωδιές με τις εικόνες και καίει τα σωθικά. Ενα πρόσωπο,ένα άρωμα,μία συνουσία σε ένα στρώμα κατάχαμα... Μια πλάνη που γίνεται tattoo στο μυαλό και σε ακολουθεί για πάντα. Πονάει αλλά σε διδάσκει.. Στο επόμενο tattoo θα ξέρεις πως δεν θα πονέσει το ίδιο