Πράγματι, πρέπει να φαίνεται πολύ σκληρό το ενδιαφέρον για τα ζώα στους ανθρώπους που ζουν καθημερινά στο πετσί τους τη φρίκη του πολέμου. Μια πραγματικότητα / καθημερινότητα που δεν θέλω να ζήσω ποτέ, δεν θέλω να βρεθώ ποτέ στη θέση τους! Φαίνεται σαν μια παραξενιά, μια ανωριμότητα (ή μήπως ανωτερότητα;) του Δυτικού κόσμου απέναντι στις δεκάδες ζωές που χάνονται, απέναντι στα αθώα παιδάκια.Όμως, συμφωνώ απόλυτα με τον σχολιασμό σου, Άρη, για το ρόλο των δημοσιογράφων αλλά και με το σχόλιο της κυρίας που σου έστειλε το μέηλ για την ανάγκη του «η ζωή συνεχίζεται».Έκανα, όμως, και μια άλλη σκέψη, σχετικά με την οργισμένη αντίδραση. Ότι οι άνθρωποι προχωρούν σ’ αυτή τη γη χωρίς να υπολογίζουν ότι οι πράξεις τους έχουν συνέπεια στον κόσμο που τους περιβάλλει. Προχωράμε δημιουργώντας ή καταστρέφοντας πιστεύοντας ότι είμαστε μόνοι, μοναδικοί, κυρίαρχοι στον (μικρο-)κόσμο μας. Το «εγώ» είναι το μόνο που αξίζει απέναντι σ’ ένα ευτελές «εσύ», είτε αυτό το «εσύ» είναι τα παιδάκια της Γάζας, είτε είναι τα δελφίνια, είτε είναι τα δάση του Αμαζονίου, τ’ αδέσποτα της Ελλάδας, τα κορίτσια του Αφγανιστάν ή του Πακιστάν, οι κοραλλιογενείς ύφαλοι και πάει λέγοντας. Ακόμα και τον ουρανό γεμίσαμε με διαστημικά σκουπίδια. Δεν μας νοιάζουν οι συνέπειες των πράξεων μας απέναντι σ’ έναν κόσμο που δεν φταίει και δεν έχει τη δύναμη να προστατευτεί από το αδηφάγο «εγώ» του ανθρώπου.