βρε dotty μου, καταλαβαίνεις ότι βασική "υποκριτική συνθήκη" της μίμησης ενός βιασμού στο πλαίσιο ενός role playing που παίζεται κοινή συναινέσει είναι ΑΚΡΙΒΩΣ η τέλεια μίμηση του αντίθετου: δηλαδή ότι ΔΕΝ υπάρχει συναίνεση! Αλλιώς δεν υφίσταται βίωμα φαντασίωσης βιασμού είτε από άνδρα προς γυναίκα είτε το αντίθετο, όπως κυρίως μας δείχνουν οι τσόντες... Εκεί, νομίζω, θα κατέληγε μια ψύχραιμη συζήτηση με τον Κουμανταρέα, αν το πανελλήνιο δεν τον αποστόμωνε δια στόματος Στάη και γενικότερα. ΕΚΕΙ ΓΙΝΕΤΑΙ και ΟΛΟ ΤΟ ΜΠΕΡΔΕΜΑ της εδώ κουβέντας και όχι στην έλλειψη "ενημέρωσής" μου. Στο ξεκίνημα μιας καλοπροαίρετης κουβέντας οφείλουμε να θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι το «θύμα» ενός role playing βιασμού, αρσενικό ή θηλυκό, ετεροφυλόφιλο ή μη, ποθεί μέσω υποβολής τον φόβο, την οδύνη κλπ και ότι ο/η «θύτης» τα εμπνέει και τα ικανοποιεί. Το πρόβλημα είναι στα όρια και στους όρους του παιχνιδιού. Σε μια περίπτωση ασφαλούς role playing ας πούμε ότι έχουμε τη σύζυγο που δένει τον σύζυγο στην καρέκλα, μαστίγιο κλπ. Αδιαφορούμε για τα παρακάτω, καθότι προφανέστατα δεν αφορούν αυτό που εννοούσε ο Κουμανταρέας. Ας προσεγγίσουμε λοιπόν το «επικίνδυνο» σενάριο. Η παντρεμένη και μάλλον ανικανοποίητη 30άρα του 4ου ορόφου έχει έντονες φαντασιώσεις για έναν αγροίκο, κτηνώδη τύπο του 6ου που δεν γουστάρει κουβέντες στο ασανσέρ. Τι νιώθει η κυρία αν, μετά από μήνες βίαιου πόθου και έντονων σαδομαζοχιστικών αυνανισμών και των δυο κατά μόνας, ο επικίνδυνος τύπος της φράξει βίαια την πόρτα του ασανσέρ στον 4ο όροφο; Μη μου πεις, βρε dotty μου, ότι σ’ αυτή την περίπτωση δεν ισχύει κάπως αυτό που πήγε να ξεστομίσει ο δόλιος ο Κουμανταρέας και έπεσε ο χορός των Βακχών να τον κατασπαράξει!