Ο χαρακτήρας και η ταξική βάση ενός κοινωνικού σχηματισμού και του αντίστοιχου του τύπου κράτους δεν καθορίζονται από το «δεξιό» ή «αριστερό» πρόσημο της εκάστοτε κυβερνητικής διαχείρισης της κρατικής εξουσίας. Αν ήταν έτσι, θα έπρεπε να θεωρήσουμε πως με το «αριστερό» (όπως πόζαρε στις δεκαετίες του '70 και '80· μετά ήρθε ο σημητικός εκσυγχρονισμός και τα σάρωσε όλα) ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, την οκταετία 1981-1989 είχαμε σοσιαλισμό ή ακόμα και κομμουνισμό στην Ελλάδα, πράγμα βέβαια εντελώς φαιδρό και γελοίο. Έχετε μπερδέψει τα μπούτια σας ορισμένοι. Επιμέρους μέτρα όπως η εθνικοποίηση κάποιων βασικών πλουτοπαραγωγικών πηγών, μέσων παραγωγής και επιχειρήσεων βαρύνουσας σημασίας (τέτοια εφαρμόζει και η τωρινή κυβέρνηση της Βενεζουέλας αλλά και της Βολιβίας) δεν ισοδυναμούν κατ' ανάγκη (μάλιστα δεν είναι ούτε αναγκαία ούτε επαρκής συνθήκη για μία σοσιαλιστική οργάνωση της οικονομίας) με μία σοσιαλιστική πολιτική, στο βαθμό που επιβιώνει η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, τα εργαλεία δουλειάς, τις μηχανές κ.λπ., στο βαθμό που διατηρούνται οι εμπορευματικές/χρηματικές σχέσεις, που συντηρείται μία μεγαλύτερου ή μικρότερου μεγέθους κρατική υπαλληλία, που διαιωνίζονται ειδικές ομάδες ένοπλων ανδρών και γυναίκων (αστυνομία, στρατός) που νομικά διεκδικούν το περιώνυμο «μονοπώλιο της βίας» κ.λπ. Μία γενεαλογία του μέτρου της εθνικοποίησης δείχνει ότι έχει χρησιμοποιηθεί πλείστες όσες φορές και από συντηρητικές κυβερνήσεις, άρα δεν συνιστά ιδιάζων χαρακτηριστικό ενός υποτιθέμενου «αριστερού» (που δεν έχει άλλωστε κανέναν πλέον σημασιολογικό περιεχόμενο ο όρος, αφού έχει καταλήξει να σημαίνει τα πάντα και τίποτα) πολιτικού προγράμματος. Χρειάζεται η πιο αυστηρή εννοιολογική σαφήνεια και ακρίβεια, διότι οι έννοιες «εθνικοποίηση» και «κοινωνικοποίηση» δεν είναι καθόλου συνώνυμες, πόσο μάλλον ταυτόσημες.Θέλεις να επιτεθείς σε κάτι, αλλά το κάνεις με τόσο κραυγαλέο και χοντροκομμένο τρόπο, που από το σχόλιο και μόνο («Γίνονται αυτά στο Περού του συντρόφου επαναστάτη Εβο Μοράλες?») κάνει μπαμ ότι μπήκες εδώ να στάξεις τη χολή σου, και ας μην ξέρεις ποιός είναι ο πρόεδρος του Περού και ποιός της Βολιβίας. Θέλεις να επιτεθείς στη λεγόμενη αριστερά, αλλά αριστερά δεν υπάρχει*· είναι ένα σκιάχτρο. *Υπάρχει όμως σοσιαλδημοκρατία, φιλελευθερισμός, φασισμός, κομμουνισμός, κ.λπ., όροι που έχουν ένα συγκεκριμένο εννοιολογικό περιεχόμενο και μία ιστορική γενεαλογία. Τα υπόλοιπα, "αριστερά", "δεξιά", σού 'πα μού 'πες, συμβάλλουν μόνο στη διαιώνιση της λήθης και της ιστορικής αμνησίας.