μου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι υπάρχουν κάποιοι που συνεχίζουν να εκπλήσσονται με τη λύσσα των "πάντα κάπου καίει ο ήλιος - πάντα να μένουν ανοικτά τα μαγαζιά, για να χρεωκοπήσουν οι αδύναμοι και να γίνουνε όλοι δουλοπάροικοι των τραπεζιτών"... Αφού είπαμε : είναι θέμα ιδεολογίας να τελειώνουμε με την Κυριακή, το σιχαμένο οικογενειακό τραπέζι, τη βρωμερή ιδέα της σχόληςμ, το φρικαλέο ζήτημα της συντροφικότητας και την αηδή έννοια της ζωής εν γένει. Σύνθημά μας ένα : δούλος, μουγγός και καταναλωτής - ο υπάνθρωπος της νέας εποχής!