Δεν πήρε κάτι πίσω. Όλη την μέρα χθες προσπαθεί να δώσει να καταλάβουν όλοι ότι αναγνωρίζει το χρέος που υπάρχει αλλά ότι ξέρει και τί το δημιουργεί, τί το συντηρεί και αφήνει σε μας να φανταστούμε το τί εξυπηρετεί. Δεδομένου είπε, ότι ο Συριζα εκλέχθηκε από τον λαό με και για έναν σκοπό, οφείλει ως κόμμα να προχωρήσει στην πράξη για αυτά που υποσχέθηκε αντί να ακολουθήσει μια συνέντευξη Τύπου τύπου Σαμαρά το '12. Και εμείς τώρα το βλέπουμε σιγά σιγά ως προσπάθεια να ξετυλίγεται. Και κάθε στιγμή θα καταλαβαίνουμε και περισσότερα από αυτήν την καινούρια προσέγγιση. Σαν η πολιτική να είναι επίτέλους...η τέχνη της πραγματικότητας. Και πρώτον και κύριον βλέπουμε διαπραγμάτευση. Επιτέλους μια φορά: ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ. Και επεσήμανε και στο ΒΒC, ότι αυτός είναι που μιλάει για συννενόηση, όχι η Τρόικα! Όπως και ότι αυτός μιλάει για ευρωπαικότητα, όχι το λόμπι της Μέρκελ! Άυτός μιλάει για έξοδο από την κρίση και το εννοεί, όχι η Φρανκφούρτη! Πήρε τις σημαίες τους και αντί να τις κάψει, τους τις κουνάει πίσω τώρα αυτός! Δημιουργείται επιτέλους έτσι ...μαγικά...μια νέα σκοπιά περί κρίσης και εξόδου, μια εναλλακτική προσέγγιση στα μάτια όλων των Ευρωπαίων και ο μόνος τρόπος για να το πετύχεις μάλλον αυτό είναι να! Να είσαι ο Βαρουφάκης!Αυτό που είπε κάποιος πιο πάνω, ότι προκαλεί φόβο μαζί με ενθουσιασμό-δηλαδή ίλιγγο, καθότι ιλιγγιώδες να ξυπνάς μια μέρα σαν τις άλλες να ανοίγεις την TV και να βλέπεις τον υπουργό σου να στέλνει στα τσακίδια αυτούς που τον έχουν υποκαταστήσει, να ξυπνάς και να βλέπεις τα πράγματα όρθιος σαν να μην τα είδες ποτέ πριν έτσι, σαν να μην περπατούσες και κάνεις δειλά δειλά τα πρώτα βήματα- και πιο κάτω περηφάνια, από μόνα τους είναι κσομοιστορικά συναισθήματα για έναν πολίτη της χώρας αυτής. Όπως και να κερδίζει σιγά σιγά επιτέλους κάποιος που σε κυβερνά την εμπιστοσύνη σου. Φυσικά και περιμένουμε πράξεις(αν και μια τέτοια στάση ισοδυναμεί με πράξη) και οφείλουμε σχεδόν υποχρεωτικά να αμφισβητούμε την εξουσία, αλλά...εγώ αισθάνομαι μαζί του σε αυτό. Για πρώτη φορά αισθάνομαι να στηρίζω την στάση ενός πολιτικού στην Ελλάδα. Αισθάνομαι για πρώτη φορά σαν να είμαι μαζί εκεί που πάει και μιλάει. Σαν να πηγαίνουμε όλοι μαζί. Επιτέλους, αντιπροσώπευση. Ουάου! Πόσο πρωτότυπο!