Όταν αναφέρουμε την εν δυνάμει ύπαρξη ψυχολογικών ή και άλλων παραγόντων [όπως π.χ. θέματα αναπαραγωγικής υγείας και (οικογενειακού) προγραμματισμού, έλλειψη προσβασιμότητας σε φορείς που μπορούν να βοηθήσουν σ' όλα αυτά] δεν είναι -απλά- για να πούμε ότι τα τάδε άτομα "έχουν το ακαταλόγιστο" και αφήστε τα έτσι όπως είναι, αλλά περισσότερο τα λέμε για την αναγνώριση/πρόληψη ή/και την μετέπειτα ορθότερη "αποκατάσταση" τέτοιων φαινομένων (και συνεπώς την προστασία των εν δυνάμει θυμάτων).Και ερωτώ και πάλι τι λογική ή τι κίνητρο υπάρχει πίσω από τις πράξεις της εν λόγω γυναίκας, αν θεωρήσουμε ότι είναι "καλά" και ότι ξεχωρίζει το σωστό από το λάθος;