Όταν ο Ντάϊσελμπλουμ ξεστομίζει με ελαφριά ίσως αφέλεια, αλλά και αδιαμφισβήτη ειλικρίνεια, ότι: "υπάρχουν και πολλοί πολιτικοί στην Ελλάδα, και αυτό είναι ένα πρόβλημα που υπάρχει εδώ και καιρό, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με προσωπικά συμφέροντα και με βοήθεια προς τους φίλους τους αντί να προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα στη χώρα τους. Αυτό πρέπει να σταματήσει, είναι πρόβλημα διαφθοράς, φοροδιαφυγής και νεποτισμού. Εάν δεν αντιμετωπιστούν αυτά τα ζητήματα στη διακυβέρνηση της χώρας, τότε δεν υπάρχει πολλή ελπίδα.", προβάλλοντας το ως ίσως το κύριο ζήτημα στην χώρα μας, υποδεικνύει μια παθογένεια που αντιμετώπισε στην συνεργασία που είχε ως τώρα με τους Έλληνες αντιπροσώπους. Έμμεσα, λοιπόν, παραδέχεται ότι η σημερινή ελληνική αντιπροσωπεία, που εξ' ορισμού δεν μπορεί να χαρακτηριστεί νεποτιστική, ή διεφθαρμένη (ακόμα τουλάχιστον), έχει ένα σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα, έναντι των προκατόχων της και ας μην θέλει ο ίδιος τόσο πολύ να της σφίξει το χέρι.