...ναι, φυσικά αυτή τη φορά ήταν δάκρυα απογοήτευσης! Επειδή αυτό που περιγράφεις δεν είναι καθόλου μια σχέση "τεράστιας αγάπης", αλλά μια μονόπλευρη αφοσίωση του ενός εκ των δύο που κάνει τα πάντα ώστε να δουλέψει αυτή η κατάσταση, ενώ ο άλλος απλά εφησυχάζεται... Όχι φίλη μου, αυτό δεν είναι σχέση από απόσταση, κινείται οριακά στο να ονομαστεί καβάτζα διακοπών. Μάλιστα με μηδενική προσπάθεια εκ μέρους σου.Είμαι σε σχέση από απόσταση (με ένα μικρό διάλειμμα συγκατοίκησης) εδώ και 6 χρόνια. Στην ανατολή εκείνος, στη δύση και αργότερα στο κέντρο εγώ. Φοιτητές αρχικά, με πολύ περιορισμένα οικονομικά και υποχρεωτικά εργαστήρια / παρουσίες - που δεν μας εμπόδισαν να βρισκόμαστε με την παραμικρή ευκαιρία. Ας είναι και για ένα σαββατοκύριακο. Ας είναι και Αθήνα, να μοιράσουμε την απόσταση. Κινήσαμε γη και ουρανό να κάνουμε εβδομάδες ανταλλαγής ο ένας στο πανεπιστήμιο του άλλου. Περάσαμε γιορτές και διακοπές μακριά από τις οικογένειες μας για να είμαστε μαζί. Τον ακολούθησα για δουλειά στην άκρη της Ελλάδας, παρ' όλο που δεν είμαι καθόλου φαν της ζωής στην επαρχία. Και παρ' ότι αναγκαστήκαμε να ξαναχωριστούμε, προσδοκούμε πότε οι δρόμοι μας θα ξαναενωθούν στην ίδια πόλη.. Εργαζόμενοι και οι δύο πλέον, με λίγο καλύτερα οικονομικά αλλά λιγότερο χρόνο, και προσπάθειες να βρισκόμαστε ακόμα και για ενα 24ωρο μαζί. ΚΑΙ οι δύο. Πραγματικά απόρώ πώς αντέξατε τόσα χρόνια...