Ενδιαφέρον κείμενο. Οι συλλογικές διεκδικήσεις παραμένουν όμως. Και να τονίσω πως ένα μεγάλο μέρος του λαού δεν βγήκε ποτέ και ούτε θα βγεί εκτός κι αν πεινάσει, γιατί δεν καταδέχεται να καθίσει στο πεζοδρόμιο, "δεν ασχολούμαι με αυτά", "δεν πάω εγώ σε πορείες και τέτοια". Και οι τηλεοράσεις να προβάλουν μούτζες στην Αμαλίας και άλλες λυρισμούς, κόμματα όπως ο σύριζα να καπελώνουν και να σφετερίζονται συντεταγμένα τις κινητοποιήσεις, κόμματα όπως η νδ να αποκαλούν εγκληματίες τον λαό, το κκε στον γνωστό του ρόλο, ενώ η αληθινή αλλαγή, οι συνελεύσεις, η διακίνηση ιδεών και η προσπάθεια αυτο-οργάνωσης, ο αληθινός αγώνας πολιτών ενάντια στην ανάθεση να λοιροδείται. Και αν πρέπει καθημερινά να εξαντληθείς για το μεροκάματο πώς θα κάνεις πολιτική; Γι' αυτό και η φτωχοποίηση όσο γίνεται περισσότερων είναι περισσότερο και από την τρομοκρατία και από την αποχαύνωση το μεγάλο όπλο των εχθρών της (αληθινής) δημοκρατίας.