Κυτταξτε τον παραδρομο, το περιπτερο, το γκραφιτι στους τοιχους, το πεζοδρομιο γεματο λακουβες ( παροτι ζω 25 χρονια στην Καλιφορνια, το 2011 εκανα μια δραση να βουλωσει μια τρυπα μεγαλων διαστασεων στο πεζοδρομιο μπροστα στο συγκεκριμενο περιπτερο, οταν ειδα μια γυναικα να παραπατα και να κτυπαει ασχημα στο προσωπο - η τρυπα βουλωθηκε με τσιμεντο απο το τμημα οδοποιιας του Δημου στην Αθηνας 16 ). Ολα αυτα συμβαινουν μπροστα και διπλα απο το πιο σημαντικο μουσειο που εχει η Ελλαδα. Ενα μουσειο με εκατομμυρια ξενους επισκεπτες που - πολλοι απ αυτους - προσεγγιζουν το συγκεκριμενο ιδρυμα απο σταση λεωφορειου διπλα στο περιπτερο της φωτογραφιας. Η συγκεκριμενη καλλιτεχνικη παρεμβαση ειναι πολυ καλη. Ομως μεσα σε ενα τετοιο περιβαλλον χανει καθε λειτουργικοτητα, μετριαζεται η παραβατικοτητα κι αυθεντικοτητα του στο βυθο της μονιμως περιρρεουσας αταξιας και κακιστης αισθητικης που εχει το συγκεκριμενο σημειο. Αν αναδυεται, το κανει μοναχα ως ενας ευκολος μα και παρτικιουλαριστικος οπορτουνισμος...