Η Μονικα μου θυμιζει τη Κικη Δημουλα: Τσαι και συμπαθεια. Κατι σαν ενα αδιαφορο προωρο γηρας της μετροτητας. Την ειδα στη Στεγη, λογω φιλων, για πρωτη φορα. Ενα παιδικο υπερθεαμα και μια παρελαση απο ομοια κοματια με μια αδιαφορη ορχηστρα. Τιποτα δεν ξεχωριζε. Ενα καθως πρεπει κοινο παρακολουθουσε και ταχτικα ...χειροκροτουσε. Κατασταση σουεραλ. Κατι σαν φτηνο θεατρο παραλογου. Ναι, εχει απ οτι βλεπω, τρελο σπρωξιμο απο εντυπα φρη και μη, γι αυτο που ειναι. Σιγα το πρωτοφανες. Η υπερτιμηση και υπερπροβολη μετριων ειναι συνεχης. Μονο εδω, βλεπω ατελειωτα αφιερωματα και αφιερωματακια.