#2, τι να πρωτοπω για αυτό το θέμα. Είναι η ιστορία της ζωής μου. Ο αγώνας μου ενάντια στα κιλά. Κυμαίνομαι από πολύ αδύνατη (κάποτε, όχι τώρα!) μέχρι πολύ πολύ χοντρή (επίσης κάποτε, όχι τώρα). Ένας διαρκής αγώνας, μια συνεχής δίαιτα, ενοχές, χαμηλή αυτοεκτίμηση, κόμπλεξ. Το φαγητό (τα γλυκά) για μένα είναι η επιβράβευση όταν είμαι ικανοποιημένη με τον εαυτό μου, η διαφυγή μου όταν έχω άγχος, η λύτρωσή μου όταν είμαι στεναχωρημένη. Βλέπεις πόσο πολύπλοκο είναι; Το ξέρω ότι πρέπει να επανακαθορίσω τη σχέση μου με το φαγητό, με τη βοήθεια ψυχολόγου-αυτά τα πράγματα δεν μπορείς να τα κάνεις μονος σου, αλλά δεν είμαι σε φάση. Αν δεν μπορείς να τον δεχτείς μην τον ταλαιπωρείς. Κάπου υπάρχει κάποια που δεν θα τη νοιάζει τόσο πολύ. Όπως δεν ένοιαζε τον νυν σύζυγό μου που μου έκανε πρόταση γάμου όταν ήμουν στα πιο χοντρά μου. Πάντως, από αντίστοιχη περίπτωση φίλης που παντρεύτηκε τον παχουλό σύντροφό της με προϋπόθεση να αδυνατίσει, ο γάμος δεν μακροημέρευσε. Ξέρεις, τα τελεσίγραφα καμιά φορά έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα.