Αυτό που διάβασα δεν έχει καμιά σχέση με κριτική της ποίησης της Δημουλά. Θα δεχόμουν οποιαδήποτε αρνητική κριτική, αν ήταν κριτική στην κατεξοχήν δραστηριότητα της κας Δημουλά. Το να κάνεις κριτική στην ποίηση κάποιου και να λες ότι δεν σου αρέσουν οι παρέες του, ή ότι δεν γράφει όπως ο Μαγιακόφσκι είναι ανοησία. Αλλά επειδή αυτός που έγραψε την κριτική θέλει και να υπαγορεύσει σε αυτούς που την διαβάζουν πώς πρέπει να είναι η “ορθή” ποίηση και με τι άτομα πρέπει να συναναστρέφονται οι “κανονικοί” ποιητές, δεν είναι μόνον ανοησία αλλά και κακοήθεια. Και επειδή το να υπαγορεύεις νόρμες για την “ορθή” ποιητική γραφή, ισοδυναμεί με το να βγάζεις ντιρεκτίβες για να κατευθύνεις την καλλιτεχνική δημιουργία, δεν είναι μόνο κακοήθεια, αλλά εκφράζει και μία ολοκληρωτική αντίληψη.