Αυτό έλειπε… Να ζητάς χαρτζιλίκι επ’ αόριστον. Όσο για τα “κουρασμένα” μυαλά των γερόντων του muppet show είναι άκυρος ο συσχετισμός. Προσβάλεις και την γιαγιά σου έτσι. Τα σχόλια τους ήταν αρκετά έξυπνα και σοφά αν και… μαριονέτες. Για το τι περνάω. Απλό. Ό,τι και οι περισσότεροι τριγύρω μου. Δεν αρκεί; Οι ευγένειες μας φάγανε. Δεν είμαι γκρινιάρης. Αλλά πώς να στο πω; Δεν είμαι υπέρ του πεσιμιστικού “ρεαλισμού” αλλά ούτε και της χαζοχαρούμενης “αισιοδοξίας” επειδή κάποιοι κάνοντας ποδήλατο στους λεωφορειόδρομους και φυτεύοντας μαργαρίτες σε παρτέρια και νησίδες που χέζουν οι σκύλοι, νομίζουν πως έτσι πως θα αλλάξουν την κολοκατάσταση. Κάπως έτσι σε κόβω. Μπορεί και να κάνω λάθος (το ελπίζω). Τα περιθώρια που λες, σε κάθε κατάσταση λειτουργούν αντιστρόφως ανάλογα. Τα ίδια που έχεις για να βελτιωθείς, τα ίδια έχεις και για να μη βελτιωθείς. Συνήθως βελτιωνόμαστε όταν ή άνεση των περιθωρίων στενεύει. Για να μη κουράζουμε άλλο όμως το θέμα και όσους μας διαβάζουν (σωστά, δεν είμαστε μόνοι μας εδώ μέσα, έξω από εδώ είναι το θέμα τι είμαστε) να σου πω τα εξής: Τι ήθελες και ανέφερες το χαρτζιλίκι στο αρχικό σου σχόλιο; Να εξηγήσεις στη γιαγιά σου (και να είναι καλά και να την χαίρεστε) πως όποιος έχει ανάγκη δεν κλέβει πορτοφόλια. Που τους λυπήθηκε κιόλας… Δεν το λέω με τίποτα ως δασκαλίστικη συμβουλή. Εξηγούμαι: Είναι μία αρκετά ριψοκίνδυνη κίνηση για κάποιον που έχει ανάγκη. Θα κλέψει (δικαιολογημένα στην αγανάκτηση του) κάτι άλλο με λιγότερο ρίσκο: α) Να τον αναληφθεί το θύμα του ή οι τριγύρω του, β) Το πορτοφόλι για το οποίο θα μπει σε τόσο κίνδυνο να κλέψει να περιέχει ένα εντελώς ασήμαντο ποσό μέχρι και να είναι εντελώς άδειο (το συχνότερο). Που σημαίνει ότι αυτός που της το έκλεψε είναι “επαγγελματίας” του είδους και το κάνει κατ’ εξακολούθηση. Και πραγματικά αν έβλεπα κάποιον να προσπαθεί να κλέψει κάποιο πορτοφόλι ή οτιδήποτε από έναν μεγάλο άνθρωπο, πόσο από μία συμπαθητική κυρία, πραγματικά θα τον άφηνα να το βουτήξει για να μην έχει άλλοθι και μετά θα τον έκανα τόπι στο ξύλο (μπορεί και να τις έτρωγα ή να βρισκόμουν και μαχαιρωμένος ως άλλη... Στέλλα αλλά σίγουρα θα του ορμούσα). Τότε μπορεί και να ψήφιζες εμένα μαζί με την γιαγιά σου που θα με κέρναγε ίσως και έναν καφέ. Ωραίοι οι συναισθηματισμοί και τα ροζ συννεφάκια αλλά και αυτά ακόμη μουτζουρώθηκαν από την αιθαλομίχλη… Με εννόησες; Όχι; Δεν πειράζει.