Το νόημα της απεργίας βρίσκεται στο ότι παρακωλύεις εκβιαστικά προς την εξουσία τον ρου της αλυσίδας παραγωγής για να αποδείξεις-να υπενθυμίσεις ουσιαστικά- την χρησιμότητα σου για την οποία η κοινωνία δέχεται να σε αμοίβει γι αυτό που της προσφέρεις. Όταν μια εξουσία απορυθμίζει αυτήν την ισορροπία για να ταίσει άλλους χωρίς να σε έχει ρωτήσει πρώτον, αλλά και χωρίς να σε προστατεύσει από τις συνέπειες της ακρισίας της δεύτερον, όπλο σου γίνεται ο εκβιασμός της απεργίας. Εσύ δεν θα ήθελες στην απεργία σου να σε στηρίζουν οι υπόλοιποι;Άρης Κων. σκοπός δεν είναι να κατέβει ο μισθός των εχόντων αλλά να ανέβει των μή εχόντων ή τέλος πάντων αυτά τα δύο να εξισωθούν δικαίως(δηλαδή να είναι αρμόζοντα με βάση την αξιοπρέπεια ως την εννοείς φαντάζομαι και συ ο ίδιος). Όχι επειδή την χάσαν κάποιοι και αρκετοί ήδη να την χάσουν και οι υπόλοιποι. Άλλωστε μην ξεχνάς ότι τα χρήματα για να κρατηθεί η αγορά και να μην αυξηθούν οι άνεργοι πρέπει να παραμείνουν στα χέρια τβν καταναλωτών. Αν όλα αυτά τα συνόδευε και μια μείωση της φορολογίας δεν θα χα αντίρρηση με τίποτα από όσα είπες.Το ότι γίναμε κωλοχανείο όλα αυτά τα χρόνια και ο κλέψας του κλέψαντος μπορεί να ζητάει να εξαιρεθεί από το τίμημα που βαραίνει σε όλους η πράξη του, δεν σημαίνει ότι στο πρόσωπό του και μέσω της καταδίκης του θα δικαιωθούν αυτοί που δεν φταίγαν και πληρώσανε. Οι απεργοί κάνουν αυτήν την στιγμή αυτό που έπρεπε να έχουν κάνει όλοι όσοι βρίσκονται εισοδηματικά από κάτω τους. Ξέρετε όμως γιατί δεν το κάναν; Γιατί είναι εξαναγκασμένοι να επιβιώσουν κρεμασμένοι από τα φουστάνια της κοινωνίας. Ε, απέναντι σ'αυτόν τον βίαιο εξαναγκασμό, το ίδιο βίαιη και αποτελεσματική θα ήταν και μια απεργία. Όμως τώρα, χλευάζουν όσους κάνουν αυτό που δεν τολμήσαν να κάνουν οι ίδιοι. Αυτή είναι η πραγματική μας ξεφτίλα!. Αν οι επαγγελματικοί κλάδοι στήριζαν ο ένας τον άλλον θα τελειώναμε πολύ νωρίτερα και με τα μνημόνια και με τα χρέη, θα πληρώναν το τίμημα από τον κάθε κλάδο αυτοί που έφταιγαν και όχι όλόκληρος ο εκάστοτε κλάδος, θα προέκυπτε επιτέλους και μια κυβέρνηση της προκοπής να κυβερνήσει δίκαια και λογικά και το καλύτερο, δεν θα χαμε αυτό το ντροπιαστικό αλληλοφάγωμα μεταξύ των κλάδων. Γιατί όταν εσείς γκρινιάζετε όταν οι άλλοι απεργούν, αντιπροσωπεύεται την απουσία αυτήν της αλληλεγγύης για την οποία μιλάω. Τώρα είναι αργά. Η δύναμη των εργαζομένων διαβρώθηκε ήδη κατά την χούντα αγαπητέ. Να και τί συνδέει το τότε με το σήμερα.Δεν σκύβουμε στο πρόβλημα με γενικούρες και επαγγελματικούς παρτακισμούς. Μια γενική απεργία τους χρειάζεται επ αορίστου!