#1 Μεγάλη φόλα, τι να λέμε. Σε νιώθω γιατί το έχω περάσει κι εγώ. Τρεις βασικές συνισταμένες στην ζωή ενός ανθρώπου που χάθηκαν ταυτόχρονα. Ο χρόνος και η μοναξιά είναι καλός οδηγός όπως έγραψε και ο ομοιοπαθής Chris πιο πάνω.Ακριβώς δεν θυμάμαι να σου πω τι από όλα με βοήθησε περισσότερο, οι συζητήσεις με φίλους; τα καινούρια ενδιαφέροντα; αυτό που θυμάμαι ήταν ότι αφού κλάφτηκα αρκετά, προσπάθησα μετά να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά, όπου τα συναισθηματικά μπήκαν στο τέλος. Γράψου σε ένα φόρουμ και γνώρισε καινούριο κόσμο που περνάνε τα ίδια. Τώρα το θυμήθηκα, μου έδωσε απίστευτο κουράγιο κυρίως όταν οι γνωστοί και κάποιοι φίλοι, φίλων ήταν αρνητικοί και αποκαρδιωτικοί επικαλούμενοι την πραγματικότητα.Και για μένα δεν ήταν εύκολο να μείνω με τους γονείς μου γιαυτό πήγα κι έμεινα στο διαμέρισμα με την αδελφή μου, που επίσης ήταν δύσκολο και για τις δύο μας, μέχρι να σταθώ πάλι στα πόδια μου.Καλό κουράγιο και καλή δύναμη!