Αυτό που λέω είναι απλώς ότι η ευθύνη για τη δημιουργία, διατήρηση και διάλυση μιας σχέσης φέρουν μόνο όσοι είναι στη σχέση. Κατά τη γνώμη μου πάντα. Που το είπα ότι δεν είναι απαραίτητα η σωστότερη, ούτε η δημοφιλέστερη.Να σου πω τι δεν θα συγχωρούσα εγώ: Το να βάζεις πχ. λόγια σε κάποιον για τη σχέση του, να του πεις συκοφαντίες για τον σύντροφό του. Το αν το κάνεις επειδή θες να το ρίξεις στο κρεββάτι δε με απασχολεί, είναι εξίσου κακό κι αν το κάνεις επειδή απλώς αντιπαθείς τον/την σύντροφο.Αλλά αν ένας δεσμευμένος κάνει πρώτος κίνηση, ισούται - για 'μένα πάντα - με αυτόματη παραδοχή ότι δεν σέβεται τη σχέση του (ίσως αδίκως, ίσως πάλι να έχει σοβαρούς λόγους, αυτό είναι άλλο θέμα). Και δε νιώθω υποχρέωση να σεβαστώ μια σχέση που δεν τη σέβονται τα ίδια τα μελη της.Ο βασικός μου προβληματισμός θα ήταν αν μ'ενδιαφέρει να μπλεχτώ με κάποιον που κάνει μια τέτοια κίνηση, και αν αυτό δείχνει κάτι γι'αυτόν ως άνθρωπο.Να πω κάτι άλλο; Αν ένας άνθρωπος σε γνωρίσει (φιλικά), πάθει την πλάκα του και σε λίγες βδομάδες χωρίσει με συνοπτικές διαδικασίες τη μακροχρόνια σχέση του και πέσει στα πόδια σου - όλα τίμια και χωρίς ίχνος εξαπάτησης - είναι ανήθικο να κάνεις σχέση μαζί του;Βλέπεις, και τότε θα έχεις συμβάλει στο να πληγωθεί πολύ κάποιος. Το ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που, εν τέλει, συγχωρούν το κέρατο, δείχνει ότι πολλούς ο χωρισμός τους πληγώνει σαφώς περισσότερο από την εξαπάτηση.Είναι δύσκολο να κινηθείς σε όλη σου τη ζωή προσπαθώντας να μην εξαπατήσεις ποτέ κανένα, ακόμη δυσκολότερο να μην πληγώσεις ποτέ κανέναν, και σχεδόν απίθανο να τα συνδυάσεις και τα δύο. Το να καταφέρεις τέτοιον άθλο είναι εν τέλει, πιστεύω, σε μεγαλύτερο ποσοστο θέμα τύχης παρά προσωπικών επιλογών.