#5Εγώ το θεωρώ πολύ φυσικό να έχουμε θέματα με τον μοναδικό άνθρωπο που περιμένουμε να μας αγαπάει άνευ όρων σε αυτή τη ζωή γιατί αυτή μας έφερε στη ζωή, ρε γαμώτο. Πώς γίνεται η ίδια σου η μάνα να σε μειώνει, να σε κατακρίνει, να απαιτεί ανταλλάγματα για ό,τι σου δίνει και γενικά να σε κάνει να αισθάνεσαι ότι είσαι μια τεράστια απογοήτευση; Πώς να ξεπεράσεις ότι η αγκαλιά της μάνας (αν σου την παρέχει κι αυτή φυσικά) δεν είναι το λιμάνι σου, αλλά η νέμεση σου; Όταν λοιπόν παραβιάζεται ο φυσικός νόμος της ουσιαστικής αγάπης της μάνας προς το παιδί της, τότε έχουμε το δράμα με την αυθεντική έννοια του όρου και όχι την απαξιωτική. Είναι ακατανόητο γιατί μια μάνα να φέρεται έτσι προς το σπλάχνο της και η μόνη λογική εξήγηση είναι ότι κάποιες γυναίκες δεν πρέπει να γίνονται μάνες αφού δεν θέλουν.