Είναι πολύ ωραίο κάθε φορά να κατηγορούμε ο ένας τον άλλο... Και πάντα φυσικά να απευθυνόμαστε στους λάθος φταίχτες.Αν κάποιος δεν αντιδράσει, είναι ο επαναστάτης του καναπέ. Αν αντιδράσει, δεν σέβεται τους συμπολίτες του! Πάντα θα φταίει.Δεν ξέρω αν παίρνουν πολλά οι εργαζόμενοι, αν είναι εκμετταλευτές, αν έχουν σηκώσει ψηλά τον αμανέ, κλπ. Εγώ το εισητήριο το πληρώνω στην εταιρία Αττικό Μετρό και εκεί πρέπει να ψάξω να βρω τις ευθύνες. Τους εργαζόμενους τους έχει αναλάβει η εταιρία τους και εκείνη θα τους "αναγκάσει" να δουλέψουν. Αν θεωρεί η εταιρία ότι είναι άδικοι, ας τους απολύσει όλους. Αν όχι, ας τους ικανοποιήσει. Εκείνη φταίει που εγώ δεν έχω μέσο να πάω στη δουλειά μου, όχι ο εργαζόμενος. Εκείνη πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι ανίκανη και να φροντίσει να κινηθούν τα τρένα.Το να ζητάμε ευθύνες από τον εργαζόμενο, είναι σαν να ζητάει ευθύνες η απλήρωτη ΔΕΗ μου, από τον εργοδότη μου που με άφησε απλήρωτο και δεν μπόρεσα να την πληρώσω.Δεν δικαιολογώ φυσικά τους εργαζόμενους του Μετρό αλλά ούτε τους καταδικάζω γιατί φταίει άλλος (είτε γιατί τους προσέλαβε αδίκως, είτε γιατί τους έταξε πράγματα που δεν έπρεπε, είτε γιατί αυτός είναι ανίκανος...) Το λαϊκίστικο "μα δεν νοιάζονται για την κρίση οι εργαζόμενοι" είναι μια πολύ εύκολη καραμέλα να την λέμε πάντα για τους άλλους.Θα συμφωνήσω λοιπόν στο "Αφήστε τις κατηγορίες και βγείτε στους δρόμους".