Απο την αντίδραση των περισσοτέρων στο σχόλιό μου, καταλαβαίνει κανείς οτι είστε επαρχιώτες, όπως κι εγώ. Γεννήθηκα στις 29/9/1961, και ζώ στην Αθήνα απο τις 23/2/1962, όταν αποφάσισαν οι γονείς μου να έρθουν απο τον Έβρο. Εγώ εδώ μεγάλωσα, και την αγαπάω την Αθήνα, μια ζωή άκουγα τους γονείς μου και τους συγγενείς να την κατηγορούν, όπως και οι περισσότεροι που μεγάλωσαν στην επαρχία, αλλα ζούν εδώ. Την δεκαετία του εξήντα, η Αθήνα είχε 650,000 κατοίκους, μπορεί να μην ήταν μια αστική μεγαλούπολη δυτικού τύπου, ήταν όμως ανθρώπινη, είχαμε αλάνες για παιχνίδι, υποφερτό αριθμό αυτοκινήτων, και γειτονιές που μπορούσαμε να παίζουμε ανέμελα μέχρι αργά το βράδυ. Αυτο άλλαξε με την πολιτική απόφαση για τις αντιπαροχές, κουβαλήσανε τον μισό πληθυσμό της Ελλάδας εδώ, μπαζώσανε τα ρέματα και τα κάνανε πολυκατοικίες. Εμείς κάναμε κανό με φελιζόλ απο οικοδομές, στο ρέμα του Χαλανδρίου, απο το Πολύδροσο μέχρι την Φιλοθέη. Οι ελαιώνες στο Μαρούσι εξαφανίστηκαν, τα αμπέλια στον Γέρακα στην Ανθούσα και στα Γλυκά νερά το ίδιο, το Μπογιάτι που ήταν ενα μικρό χωριουδάκι στα τέλη του 60, έγινε αυτο το απερίγραπτο κίτς πράγμα, η Πεντέλη που ήταν πνιγμένη στα δάση, και πηγαίναμε εκδρομή με το σχολείο, και στην αρχή της εφηβείας μας με σκηνές το σαββατοκύριακο, έγινε φαλακρό βουνό για να χτίσουν σπίτια οι πονηροί νεόπλουτοι επαρχιώτες, μια βόλτα στο ντράφι θα σας πείσει, κρανίου τόπος, γεμάτος μεζονέτες. Κι ρωτώ, με ποιό ηθικό ανάστημα κατηγορείτε την Αθήνα, δεν είστε συνυπεύθυνοι γι αυτό το τερατούργημα; Και ξαναρωτάω, αφού δεν σας αρέσει (σε όποιους) γιατι δεν φεύγετε να πάτε στα μέρη που μεγαλώσατε; ο κύριος Τσαγκαρουσιάνος (δεν ξέρω απο πού είναι) γιατι δεν πάει στο νησί του; Η Αθήνα, μέχρι το 1,5 εκατομύριο κόσμο, ήταν πολύ όμορφη, και θα μπορούσε να γίνει η τέλεια πόλη. Η πολεοδομική καταστροφή της, συντήρησε και ανάπτυξε την Ελλάδα, παρ΄όλη την ασχήμια της, είναι μακράν το καλύτερο πολιτιστικό μέρος της Ελλάδας, η ανεκτική νοοτροπία της είναι πολύ καλύτερη απο την σεμνοτυφία της επαρχίας, και σίγουρα εδω μπορει να εκφραστεί καλύτερα ο καθένας. Όσοι μεγάλωσαν εδώ, την αγαπάνε την Αθήνα, και προσπαθούν να την κάνουν καλύτερη, και πονάνε όταν βλέπουν την επαρχιώτικη νοοτροπία (π.χ. τζάκια στα διαμερίσματα, για ψήνουν λουκάνικα)και αδιαφορία, να την καταστρέφουν.