Σωστό. Και όλα αυτά ενώ με την θεωρία του νεο-οριενταλισμού -που είναι σην περίπτωσή μας ένας εγκυβωτισμένος εξωτικός Δυσισμός/Δυτικισμός, δηλαδή παράγωγο μιας κάθετης αναδίπλωσης της Δύσης- οι δυο πλευρές θα πρεπε να λένε τα αντίστροφα. Οι πολίτες καταφέρονται με δυτικιστικά επιχειρήματα κατά των "δυτικίσιων" πολιτικών τους, οι οποίοι προσπαθουν να δαμάζσουν τους πολίτες αυτούς λέγοντάς τους πόσο οριενταλισττικές μπαναλαρίες είναι. Δηλαδή όλοι είναι κατα τον εαυτό τους Δυτικοί και κατηγορούν τους άλλους ως οριεντάλ. Το μόνο που απορρέει από αυτό, είναι το πόσο πολύ κατασκευασμένος-ακούσια/εκούσια- είναι αυτός ο νεο-οριενταλισμός, ο οποίος δεν εξυπηρετεί και τίποτα πέρα από αυτήν την ίδια, εξίσου αφηρημένη νεο-δυτικότητα που προκύπτει(αυτήν που βρίσκεται έξω δηλαδή από το νεο-οριενταλιστικό πλαίσιο που ορίζει), να παίρνει τον ρόλο του Ιεραπόοστολου αποικιοκράτη που θα εξημερώσει ότι η ίδια ...εξαγριώνει. Δεν γίνεται να μαστε και τα δυο αν αυτά δεν είναι ένα και το αυτό. Γι αυό και η Ελλάδα είναι το σημείο που μπαίνεις στην Δύση αλλά και το ημείο που βγαίνεις από αυτήν.Μέσα σε όλο αυτό, δεν έχουμε ορίσει ΕΜΕΙΣ τους εαυτούς μας ακόμα και αν αυτή η προσπάθεια ξεφούσκωνε τις αξιώσεις για τον εαυτό μας: αν αποτελούμε κάτι το εξωτικό(πράγμα που δεν γίνεται να το ξέρεις αν είσαι) ή έχουμε τόσο πολύ παρεξηγήσει την έννοια "Δυτικό" που να την καπηλευτήκαμε. Την καπηλευτήκαμε όμως; Και ποιος μπορεί να μιλάει τάχα εν ονόματι των Δυτικών; Ποιοι είναι οι Δυτικοί πια, και πόσο ξεκάθαρη είναι αυτή η έννοια εν τη εξελίξει της. Άρα πόσο και από ποιον στεγνά αποδεκτή; Ταιριαστή;Στην ουσία είμαστε απλώς μια κοινωνία που λειτουργεί από ανασφάλεια με μοντελάκια.Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουμε.Υπάρχουμε μόνο στη φαντασία μας.Ως κάτι που ποτέ δεν είμαστε. Έτσι δεν δύναται να νοηθεί ότι έχουμε αυτοσυνειδησία. Του ίδιου του κοινωνικου μας σώματος(υπάρχει;), της αυτοκυρίαρχης μας οντότητας(έχουμε;), της πολιτικής μας ύπαρξης(περιέχεται;). Μπορούμε ετσι να χουμε και συναίσθηση της πραγματικότητας;Άρα και της όποιας θέσης μας σε αυτήν; Τάχα και ποιο να ναι δα το περιεχόμενο του μετα-νεοελληνικού πολιτισμού; Ή του transhellenic culture, να πω αδόκιμα.Ε αυτό, λυπάμαι, δεν λέγεται κάπως. Ούτε οριενταλ, ούτε νεο-οριεντάλ, ούτε δυτικό, ούτε νεοδυτικό, ούτε τίποτα. Δεν λέγεται βασικα.Βολευόμαστε σε ένα υποκατάστατο του τίποτα που το λένε "ελληνικό". Που πάντα θα περιγράφει κάτι που υπήρξε ίσως όντως κάποτε και πουυ τώρα δεν υπάχει, από τον Περικλή αν θες μέχρι τον "παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο".Άλλωστε, το κάτι εκείνο που υπήρχε, απέχει και στηρίζει έτσι τόσο ρευστά το είναι μας στο τώρα, όσο και η σε αστήρικτες φαντασιώσεις ονείρωξη των Χρυσαυγιτών για την μεγάλη Ελλάδα που έρχεται απέχει από το τώρα. Την Ελλάδα του μέλλοντος...που ζούμε τώρα...